Cumulus en stratocumulusvelden domineerden vanochtend het weersbeeld, maar te Malderen kwam het hierbij niet tot buien. De bewolking verdween vervolgens waardoor we enige tijd konden genieten van een veelbelovende heldere hemel. Zij het dat zich hierin weer stapelwolkjes ontwikkelden maar deze vormden voor ons geen bedreiging en droegen zelfs bij tot het sfeervolle karakter van dit lenteweertje. De echte dreiging kwam daarentegen van de hoge sluierwolkjes die in de loop van de namiddag in het westen verschenen en langzaam maar zeker in onze richting dreven. De stapelwolkjes (Cumulus mediocris) degradeerden hierbij langzaam naar de 'humilis'- veriant en dit doordat er op grotere hoogte warmere lucht binnenstroomt en de zaak dus wat stabiliseert. Allemaal echter klassieke voorboden van een naderende regenzone, welke het eigendom is van een stormdepressie die pal op de Benelux afstevent. Behalve een erg compakte laag Cirrostratus en Altostratus in het westen is er bij zonsondergang nog niet veel te merken van het naderende onheil, de rest van de hemel is immers nog strakblauw. Het was echter nog niet eens 22H toen het plots aan een behoorlijk tempo begon te regenen en om middernacht zaten we reeds aan 3,0 mm neerslag. Opvallend hierbij is dat de wind die bij zonsondergang bijna wegviel geleidelijk weer begon aan te wakkeren. De hoogste windsnelheid werd echter in de namiddag gemeten met 32,2 km/h uit het noordwesten. Net als gisteren haalden we 12,7 graden als maximumtemperatuur maar door de opklaringen was het vanochtend wat frisser met 4,9 graden.
Afgelopen nacht heeft de Malderse atmosfeer weer flink wat van haar stabiliteit verloren. Er waren immers weer talloze buien aktief terwijl het zwaarbewolkt tot betrokken was. De aanwezige bewolking bestond uit Cumulus fractus en congestus terwijl er ook veel Stratocumulus aanwezig was, waarin de omhoog torenende buienwolken leken te verdwijnen. De buienaktiviteit nam geleidelijk af naarmate de dag vorderde door toedoen van drukstijgingen, maar van de bewolking raakten we niet verlost. Deze week pas op het einde van de namiddag een beetje terug toen er wat opklaringen kwamen opzetten, maar een Cirrostratus wolkendek zorgde ervoor dat het een fletse, witachtige lucht was dat we te zien kregen, waarin de zon slechts zwakjes kon doordringen. Ondanks de schaarse opklaringen, was het komen en gaan van dreigende stapelwolken de hele dag door een streling voor het oog, en leende het weertype zich uitstekend voor het maken van dramatische en contrastrijke foto's. 's Avonds kregen we halfbewolkt tot zwaarbewolkt weer terwijl het droog bleef, en onder deze omstandigheden liep het etmaal ook ten einde. Het neerslagtotaal van deze zwaarbewolkte dag liep op tot 1,0 mm terwijl de temperaturen zich ophielden tussen 8,9 en 13,6 graden. Vooral tijdens de voormiddag stond er nog flink wat wind met snelheden tot 48,3 km/h uit het west- noordwesten.
Bij zonsopgang oopgde het terug zomers door een in warme kleuren getinte mengelmoes van Cumulus fractus, Cirrostratus en Altostratusbewolking. Het uitzicht deed sterk denken aan het begin van een broeierige onweersdag ergens halverwege juli. De bewolking trok echter al snel weg en wat overbleef was een bijna heldere, diepblauwe hemel waarin wat verspreide Cumulus fractus werd gevormd. Deze gingen zich vervolgens ontwikkelen tot mooiweerswolkjes die na de middag de neiging hadden om zich tot Stratocumulusveldjes uit te spreiden. Een ononderbroken zonnebad zat er dus nog niet in, maar de opklaringen waren wel breed genoeg om er een lentedag van topniveau van te maken. De temperaturen hielpen enthousiast mee en stegen tot 12,0 graden onder toezicht van een west- noordwestelijk briesje tot 19,3 km/h. Tegen de avond zakten de stapelwolken weer in elkaar en verdwenen de Stratocumulusveldjes eveneens, zodat we weer volop van de zon konden genieten. Het koelde daarna echter snel af onder de zo goed als heldere hemel, wat ons omstreeks 20H de dagminima van 2,4 graden opleverde. De dag eindigde in rustige en kille omstandigheden, terwijl het neerslagtotaal beperkt bleef tot 0,0 mm.
Dankzij de bewolking en de wind is het afgelopen nacht slechts tot zeer lichte vorst gekomen en konden we de dag aanvatten bij minima van -0,5 graden. De bewolking bleef tot kort na zonsopgang hangen, waarna er vanuit het oosten terug wat opklaringen binnen dreven. Deze opklaringen waren definitief, want de lucht werd nu zo droog dat er geen laaghangende bewolking meer kon gevormd worden. Toch bleef de lucht niet volledig helder, want vooral tijdens de namiddag dreef er sluierbewolking binnen afkomstig van depressies die ver ten noorden van ons overtrokken. Gelukkig liet de bewolking vrijwel alle zonlicht door en kon het kwik in deze omstandigheden oplopen tot een aangename 11,8 graden. Net als gisteren was het echter aangewezen om beschutte plekjes op te zoeken want er stond opnieuw een temperamentvole noordostenwind die het met haar snelheden tot 27,4 km/h erg schraal deed aanvoelen. De sluierwolken zorgden 's avonds voor een erg fraaie zonsondergang, maar konden de warmte uitstraling nauwelijks verhinderen. Het koelde snel af en het voelde reeds korte tijd na zonsondergang ijzig koud aan. Toch viel de koude mee want omstreeks 22H30 wees de thermometer nog een ruime drie graden aan terwijl het aanvoelde alsof het reeds vroor. De wind zwakt echter geleidelijk af waardoor de afkoeling komende nacht wellicht zal versnellen door het ontbreken van luchtmenging. De kans is dus groot dat we morgenochtend ook in thermometerhut in de negatieve cijfers zullen duiken. Een duik op het droge overigens, want het neerslagtotaal is vandaag beperkt gebleven tot 0,0 mm en het ziet er niet naar uit dat er de komende dagen neerslag zal vallen.
Nog steeds waren we in de greep van een somber Stratus wolkendek bij minima van 7,1 graden. Maar er waren veranderingen aan de gang, want het wolkendek vertoonde lichtgrijze en donkergrijze plekken terwijl er ook meer afwisseling was tussen lichte motregen en zeer lichte motregen. Uit Nederland kwamen zelfs meldingen binnen van opklaringen, al moesten we het in Malderen stellen met de extra variatie die door de lichtgrijze en donkergrijze kleurentinten werd veroorzaakt. De zon kregen we niet te zien en de maxima lagen dus niet veel hoger dan vanochtend met 9,6 graden. Na de middag veranderde er niets en ook 's avonds bleef alles hetzelfde op de invallende duisternis na. De wind was de hele dag zwak met 12,9 km/h uit het oost- zuidoosten als uitschieter. Het neerslagtotaal bereikte 0,2 mm door de motregenvlagen vanochtend.
Het was nog steeds grijs bij temperaturen die naar 2,0 graden zijn gezakt. Maar de bewolking was overgegaan in Stratocumulus en daar was zelfs een kleine opklaring tussen te zien. Een eerste knipoog van de lente dus maar niet van de zon want die stond op een andere plaats dan waar de opklaring zich voordeed. Het is ook niet duidelijk waar in België de zonnestraal de grond heeft geraakt, al is het waarschijnlijk ergens in de zuidelijke helft van de provincie Antwerpen gebeurd. Daarna ging de bewolking overal weer over in Stratus en was de verleiding weer groot om copy&paste te gebruiken bij het verslag van gisteren. Maar in dat geval zouden we ook de regen mee gehad hebben en het bleef net droog in Malderen. We sloten dus af met een neerslagtotaal van 0,0 mm al waren de maxima wel idendiek met 5,2 graden. . Er stond opnieuw weinig wind met hooguit 17,7 km/h uit het noorden en er volgde een betrokken avond waarin het langzaam maar zeker afkoelde. fris.
(Nepal) De sneeuwval is tijdens de nacht alleen maar toegenomen waardoor in Manang complete huizen onder de witte massa verdwenen waren. De wind zorgde ervoor dat het erg moeilijk was de dikte van het sneeuwdek te meten, op sommige plaatsen was dat ongeveer anderhalve meter en op andere plaatsen was de sneeuw tot 3 meter dik bijeengewaaid. Dit zorgde voor een heuse survivalsituatie waarbij het graven van een 18 kilometer lange tunnel door de sneeuw de enige manier was om weer in de bewoonde wereld te raken. De storm eiste uiteindelijk verschillende mensenlevens op waaronder zowel lokale inwoners als trekkers, voornamelijk door lawines. Tegen zonsondergang was er reeds een tunnel tot in Humde gegraven en het was toen pas dat de bewolking brak en het ophield met sneeuwen. Het avondlicht in combinatie met de sneeuw zorgde uiteindelijk voor een prachtig uitzicht ondanks de dramatische gebeurtenissen van deze dag. De bewolking bestond nu uit Cirrus densus, Stratus fractus tussen de bergen en Altocumulus en Altostratus in het zuiden. De rest van de avond verliep in rustige en heldere omstandigheden te Humde.
(Indonesie) Er hing opieuw veel bewolking vanochtend, meer dan je zou verwachten nadat de buien een ganse nacht konden uitregenen en oplossen. Helemaal betrokken was het echter niet, er waren enkele ooklaringen ter grootte van een speldenkop en toen de zon hoger stond leek de atmosfeer genoeg beroerd te worden om bredere opklaringen te laten ontstaan Maar daarmee werd ook de lucht onstabieler en er werden nu zeer snel flinke buienwolken gevormd. Tegen de middag rommelde het al volop uit een dreigende wolkenlucht waarbij er ook een arcus zichtbaar werd. Ook de andere kant op zagen we talloze Cumulonimbi ontstaan en verder uitgroeien. Het kwam uiteindelijk tot regen, maar de echte stortvlagen die we hier normaal kennen bleven uit. De buien gingen geleidelijk over in een onweersvrij regengebied waarbij het steeds betrokken was en af en toe licht of matig regende met droge perioden ertussen. Tijdens de avond werd deze regen langzaam intenser al kwam er geen onweer of weerlicht in de verte bij kijken in tegenstelling tot gisteren. Met de regen is er ook koelere lucht binnengestroomd waardoor de broeierige hitte een stuk draaglijker was, zeker tijdens de avond. Wel bleef het klam en vochtig aanvoelen.
(Filipijnen) De Cirrus densus bewolking is tijdens de nacht weer verdwenen en van de Cumulonimbi bleef ook niets meer over. We begonnen de dag dus weer in heldere omstandigheden waarbij er al snel weer stapelwolkjes werden gevormd. Deze groeiden tegen de middag flink uit terwijl het broeierig werd met ruim 30 graden en een zwak zuidoostenwindje. Bij de vlucht naar Hong Kong werd duidelijk dat de stapelwolken enkel boven land ontstonden en verder dan tot Stratocumulus uitspreidende exemplaren kwam het niet. De Zuid Chinese Zee lag er zonnig bij met enkel wat Cumulus fractus erboven Naarmate we het Chinese vasteland naderden werd het echter toenemend nevelig en was op een gegeven moment de zee onder ons niet meer te zien hierdoor. In Hong Kong was het iets helderder maar nog steeds zeer nevelig wat in een schitterende oranje zonsondergang resulteerde. Met 23 graden was het er aangenaam lenteweer. Er volgde een rustige en heldere nacht waarbij de aansluitende vlucht naar Frankfurt kon worden ingegaan.