Allereerst hoop ik dat iedereen genoten heeft van de afgelopen vorstperiode.
Ik ben er eigenlijk nog vol van. Nog niet alles kan ik goed verwoorden. Evt. later nog aanvullingen.
Zaterdagochtend eindigde het experiment. Wat een bijzondere ervaring! Intens. Enerverend. Mooie herinneringen.
Het winterhart klopte harder dan in jaren. Eelt op mijn schaatsvoeten, mijn maag gevuld met erwtensoep.
Vooral 28 februari was erg bijzonder. Een vleugje januari 1987 schrijf ik mijn verslag voor de WSP.
Niet op websites, kranten, radio e.d. zijn was niet zo moeilijk merkte ik; geen weerkaarten gezien, geen verwachtingen, via sociale contacten kreeg ik toch wat weerinfo mee. Zo kreeg ik woensdag out of the blue te horen dat er dooi dit weekend zou komen. Baalde wel even. Maar goed, het alternatief is het klooster. En details gaf hij niet. Zodoende bleef er nog heel wat te extra te beleven.
Mijn voornemen is dan ook om bij een volgende periode met interessant winterweer weer zoiets te doen. De ervaring is veel intenser, meer gefocust op het weer, de natuur van het hier en nu.
