de alarmbellen gaan pas af als het nabijgelegen bos of huis van de buren in brand staat. Bij droogte wordt er gesproeid, als het warm is gaat de airco aan of duiken we het zwembad in. De voeling met de natuur en omgeving is men kwijt.
Als straks - zoals in vele landen met een droge zomer - het waterprobleem bepaalde maatregelen noodzaakt, staan de sociale media vol onzin en haatberichten naar de overheid.
Afval? Geen probleem toch? Waar? Maar als Jan met de Pet naar Korfoe reist en onderweg naar het hotel een heleboel afval en stank ervaart, wordt dat "nieuws". Mensen eisen hun geld terug, er wordt geklaagd, en als ze terugkeren naar huis zullen ze eventueel een zaak aanspannen tegen de reisorganisator. Maar dat zij ZELF een radertje zijn in de massaconsumptiemolen en ZELF verantwoordelijk zijn voor een hele boel lichtverontreiniging, afval en waterverbruik zullen ze nooit begrijpen. Of denken ze dat ze een bio-reis geboekt hebben voor die prijs?
Zo, dat moest er weer even uit ;) Ik maak me voor de rest weinig illusies, als dat hoog opschuift wordt het langdurig zeer warm, dezer dagen het huis maar goed verluchten.
We zijn alle contact met de natuur verloren. Ik merk dat heel goed, werkzaam in de natuur en milieuwereld. Als we echt moeten overleven in de natuur (natuur, da's een goeie Katya) gaan er heel veel mensen sneuvelen omdat ze niet weten van welk hout pijlen te maken. Ook mijn eigen kennis kan natuurlijk nog beter (zonder de wijsneus te willen uithangen 
). Er zijn hele generaties te comfortabel opgegroeid, met teveel overbodige luxe. Zelf ben ik nog van de jaren zeventig waarin normen en waarden werden meegegeven. Over de generaties na de jaren tachtig heb ik sterk mijn twijfels maar denk dat het wel een beetje normaal is om je 'eigen tijd' te idealiseren. Maar het toerisme, bijvoorbeeld, is na de jaren negentig enorm toegenomen. Alles werd plots wegwerp. Weekends aan 'dumpingprijzen', vliegtuigtickets aan absolute spotprijzen en alles werd plots massaal verpakt in plastic, nu nog steeds. Eer we daarvan af geraken, zelfs als we nu stoppen met plastic dumpen, zijn de gevolgen voor een paar tientallen jaren (zelfs 100 jaar, of een paar eeuwen) zichtbaar en merkbaar. Zelf heb ik altijd de neiging gehad om niet met de massa mee te lopen. Laatste vliegreis was nog in de vorige eeuw (en pas op, ik vlieg graag boven de wolken). Maar dat massa-gegeven is tegenwoordig echt 'massa'. Dat moogt ge letterlijk nemen. In Iedereen Beroemd nog gezien hoe ze in Yellowstone allemaal staan aan te schuiven in auto's om door dat park te rijden (schuifelend bumperstaren). Hoe graag ik het ook zou gezien hebben, het zal bij docu's blijven. Geen haar op mijn hoofd dat er nog maar aan denkt om daar tussen te gaan staan...
Tot slot een foto van een vriendin die nu in Italië zit. Ze schreef erbij 'Bella Italia?'. Verschrikkelijk. Zelfs dat was in de jaren negentig veel en vele malen minder... (Foto: Mieke Philips). Ik word daar zwaar cynisch van. Zelf heb ik me voorgenomen om voor onze driemaandelijkse nieuwsbrief eens op zoek te gaan naar positief natuurnieuws, omdat ik die spiraal van negativiteit beu ben. Wordt een flinke uitdaging en wellicht iets meer buitenlands van insteek. Als ik Schauvliege moet volgen dan wordt het onleesbaar, denk ik .
