Toch blijft de vraag hoe de parameterisatie dan zo slecht doorwerkt dat bij een toenemende bedekkingsgraad de opwarming aan de grond juist sterker wordt dan in de omgeving? Het gaat om de verandering in de bedekkingsgraad; dat zie je dus niet bij altijd aanwezige wolkenvelden. Met andere woorden: staat er dan toch voor een term met een tijdsafgeleide een verkeerd teken? Of - wat ik vroeger zelf gedaan heb - voor de advectietermen? Maar dat dan niet in de bewegingsvergelijking, want dat werkt inderdaad te sterk door, maar in de energievergelijking: de langgolvige terugstraling met name.
Volgens mij spelen er meerdere processen tegelijk, waardoor (op het eerste oog) een tegenstrijdigheid ontstaat. Ik zie namelijk ook advectie van warmere lucht aan de top van de grenslaag tussen 10 en 14 UTC. Dat kan makkelijk het effect van middelhoge (alto)cumulus-bewolking tegengaan. De bewolking op zich zorgt voor minder instraling, maar het ontstaan van de wolken gaat ook weer samen met vrijkomende condensatiewarmte. De omringende lucht warmt op en straalt deze warmte ook weer uit. Daarnaast is de vraag in welke mate een gridbox is gevuld met bewolking in de subgridparameterisatie (bijv. 90% of 60%). Wellicht berekent het model in feite cumuli met redelijke tussenruimte waarin de zon schijnt, maar zie je dat in de uiteindelijke platgeslagen bedekkingsgraadcijfers en daar op gebaseerde visualisaties niet terug. Ik zie namelijk nog behoorlijk wat zonneschijn (https://kachelmannwetter.com/de/modellkarten/standard/sonnenschein-min.html).
Gr. Ben
