Ik blijf van mening dat we de SSW juist niet konden gebruiken deze winter.
De algehele circulatie was goed begin januari. Wat we nodig hadden was een uitdiepende hoogtetrog over Canada -> oceaandepressies zuid van Groenland waarvan de WA de Atlantische rug naar het NO had moeten doen uitbreiden. In plaats daarvan vertrok het Atlantische hoog retrograad naar Canada. Er werd ook een studie aangehaald dat een negatieve NAO bij de start van SSW minder gunstig is. De NAO is negatief maar het hoog ligt te westelijk waardoor kou-uitstroom via IJsland de Oceaan op kan stromen. Ook de Azoren-depressie zit te westelijker met veel WA vanaf de warme golfstroom richting Portugal.
Tijdens de SSW was het restant van de poolwervel nog behoorlijk sterk met op 10 hPa de kern nog beneden 29 km. De opwarming kwam wel naar beneden maar dan onder het sterkst opgewarmde deel hogerop. Geen uitgebreide golfbreking door de gehele poolwervel heen. Dit was typische een displaced SSW. We zien nu dat er telkens nieuwe warmte impulsen verschijnen boven Siberië als gevolg van brekende wave1. De SSW heeft doorstart problemen, iets vergelijkbaars zagen we ook in de winter van 2019. Me dunkt is het beter dat een SSW de opruiming van de poolwervel voltooid waarna een hernieuwde bestendige afkoeling vanuit de hogere stratosfeer verschijnt waardoor de afremmende zonaliteit beter in de troposfeer doorprent (zie onderstaand voorbeeld)
Afbeelding: vanaf 1 februari 2013 koelde de hogere stratosfeer af maar naar beneden zet de opwarming voort (respectievelijk blauwe vs rode kleuren) . Dat is een teken dat de SSW is voltooid.
Conclusie: SSW is verlopen zoals verwacht maar niet voltooid. Troposferische effecten waren aanwezig in de vorm van poolhoog en negatieve NAO. Maar omdat het er al sprake was van min of meer negatieve NAO is het zaakje te ver naar het westen opgeschoven. Daardoor kon kou-uitstroom over de oostelijke Atlantische Oceaan depressies ophitsen rond de UK. Ook het Spaanse hoog speelt een fnuikende rol maar dat is een ander verhaal (?)