Het is vreselijk. Weetje, we hebben hier nog weinig last. Er kan nog een meter bijkomen en het stroomt zeker niet de dijken over. Maar de anticipatie is op een bepaalde manier slopend. Het huilen staat me nader dan het lachen. Het is gewoon best spannend. Heel veel mensen die ik ken dreigen alles te verliezen. Zijn met hele gezinnen geëvacueerd, wonen in Oud Bergen en Aijen. Dat zijn nu eilanden. De omgeving die me gewoon is, die ik zo goed ken, is allemaal anders.
En vooral de gedachte: het had zo veel erger kunnen zijn. De donderdag was een meevaller, de meeste neerslag viel in verder naar het westen.
Maar ik ben best wel een beetje emotioneel leeg getrokken. Ondanks dat we er goed vanaf komen. Ik weet niet of andere rivierbewoners dit herkennen.
De Maas is onze dagelijkse levensader, een prachtige rivier. Ze geeft en neemt.