Logisch en menselijk dat het je zo aangrijpt, ik hoop dat alles vanaf nu meezit en dat de dijken het houden...
Ik was na alle foto's en reportages gistermiddag zelf enorm aangedaan. In combinatie met het overlijden van Peter R. de Vries, dat gisterochtend pas volledig tot me was doorgedrongen, heb ik gisteren na thuiskomst een potje zitten janken. Ik moest het kwijt, na die verschrikkelijke beelden uit Schuld (D) en Pepinster o.a. Je ziet mensen huilen, je ziet de gigantische ravage en de troep die overblijft. Echt verschrikkelijk. Het raakte me diep, de aard van het beestje. Maar ik zit veilig in Vlaardingen.
Als het je eigen gemeenschap betreft, je eigen wijk, je eigen straat of huis en je eigen spullen, waar je plotseling voor vrezen moet, dan is het logisch dat de spanning en de emotie je naar de keel grijpen. Je weet wat er gebeurt als het tóch misgaat.
Het leed is vreselijk. Mensen die letterlijk alles hebben verloren. Het enige dat ze hebben, is hun leven en de kleding die ze dragen. Ik zag de schade in Valkenburg en vind het onvoorstelbaar en onwerkelijk allemaal. Gecombineerd met de verwoesting in het Belgische Maasdal en de Duitse schade, is dit de grootste natuurramp die we tot nu toe in deze eeuw meemaken.
Natuurlijk, overstromingen komen over de gehele wereld voor. Duitsland kende deze eeuw ook enorme overstromingen van de Donau en de Elbe. Maar dit is zo dichtbij, zo plotseling. Het is zomer. Niemand kon de schade en de verwoesting zien aankomen, zelfs wij niet. Ik zag de kaartjes en prognoses begin deze week hier op Weerwoord langskomen. Ongeloof. Zou er écht zoveel neerslag gaan vallen? Inderdaad, dat was het geval. Vervolgens zie je de vreselijke gevolgen.
Ik leef intens mee met alle getroffenen, met iedereen die langs de dijken en de rivier woont. Het gevaar is nog lang niet geweken, een dijk kan verzadigd raken en alsnog wegzakken, ook als deze het tot nu toe heeft volgehouden. Enorm spannend.
Het zijn onvergetelijke dagen.