Verplaats je eens in mensen uit de steentijd, die geen verschil zagen tussen opeenvolgende generaties. Elke keer weer hetzelfde: geboren worden, overleven, voortplanten, sterven en tal van rituelen zoals hun voorouders dat ook deden.
Wij zitten daarentegen op een technologisch summum met gigantisch snelle veranderingen. We zien via satellieten wat er gaande is en communiceren daar via internet wereldwijd over. Zo ook vandaag. We hebben de top nagenoeg bereikt! Veel interessanter kan het haast niet.
Maar het voelt wel als dat je Olympisch goud hebt en er niks hogers meer is om voor te strijden. Hooguit prolongatie. We willen wel meer, of in ieder geval hetzelfde, maar verval dreigt.
De motivatie om te strijden voor behoud van wat je al hebt bereikt, is moeilijker op te brengen dan de motivatie voor nieuwe, hogere doelen.
De vraag is hoe je ecologische en sociale duurzaamheid als hoogste doel kunt ervaren en daar ook naar leeft. Dit doel is welliswaar aantrekkelijk om te bereiken, maar helaas ook veel moeilijker om op te brengen dan de eindeloze jacht naar welvaartsgroei.
Uiteindelijk zullen de klimaatveranderingen op zich minder een probleem voor ons zijn, dan de manier waarop we er sociaal mee omgaan.
