Vanaf eind september 2021 is het een totale ramp geworden met het weer in Dit Land. Saai, afgevlakt, somber, ongeinspireerd, en totaal eentonig. En die doffe ellende duurt tot de dag van vandaag voort. Vandaag is februari begonnen. Dat is altijd een moment waarop je gaat beseffen dat de jaarlijske meteo-martelgang in theorie nog maar ruim een maand hoeft door te gaan. Zo werd lente 2020 een ongekende topper qua zonneschijn. Een verademing na een eindeloos durende Vleesch noch Visch winter. Vorige lente hadden we - op één weekje in februari na - ook zo'n akelige winter voor de kiezen gekregen maar toen kwam de redding er niet en volgde het meest ellendige voorjaar in decennia. Het was één lange herfst die 9 maanden doorging met één pauze van een week waarin de schoonheid der winter even een knipoog gaf. Je kan dus ook gewoon de dubbele pechprijs hebben anno 2022 levende aan dat tochthol op de noordwestrand van het Europese continent. Mijn vertrouwen in het Nieuwe Klimaat heeft sindsdien een enorme knauw gekregen. Ik verzoek de (weer)Goden dat vanaf het voorjaar we de broodnodige tijdelijke verlossing krijgen van de onaflatende kwelling die leven in dit klimaat behelst. En dan bedoel ik natuurlijk: ZONNESCHIJN, LICHT EN WARMTE. Wie wacht er niet met smart op?
Heb ook heel lang in twijfel gestaan gisteren....
