Vanaf eind september 2021 is het een totale ramp geworden met het weer in Dit Land. Saai, afgevlakt, somber, ongeinspireerd, en totaal eentonig. En die doffe ellende duurt tot de dag van vandaag voort. Vandaag is februari begonnen. Dat is altijd een moment waarop je gaat beseffen dat de jaarlijske meteo-martelgang in theorie nog maar ruim een maand hoeft door te gaan. Zo werd lente 2020 een ongekende topper qua zonneschijn. Een verademing na een eindeloos durende Vleesch noch Visch winter. Vorige lente hadden we - op één weekje in februari na - ook zo'n akelige winter voor de kiezen gekregen maar toen kwam de redding er niet en volgde het meest ellendige voorjaar in decennia. Het was één lange herfst die 9 maanden doorging met één pauze van een week waarin de schoonheid der winter even een knipoog gaf. Je kan dus ook gewoon de dubbele pechprijs hebben anno 2022 levende aan dat tochthol op de noordwestrand van het Europese continent. Mijn vertrouwen in het Nieuwe Klimaat heeft sindsdien een enorme knauw gekregen. Ik verzoek de (weer)Goden dat vanaf het voorjaar we de broodnodige tijdelijke verlossing krijgen uit de onaflatende kwelling die leven in dit klimaat behelst. En dan bedoel ik natuurlijk: ZONNESCHIJN, LICHT EN WARMTE. Wie wacht er niet met smart op?
Zo halverwege het lezen van dit bericht van Wim vroeg ik me af, aan wie zou hij deze klaagzang nu eigenlijk richten? Een paar regels verder kwam het antwoord: aan de weergoden. Althans hij "verzoekt de goden" om Zonneschijn, Licht en Warmte.
"De goden verzoeken" is zo'n oude uitdrukking waarmee werd bedoeld: iets doen wat vermoedelijk problemen gaat veroorzaken; roekeloos zijn.
Een knauw in het vertrouwen in het Nieuwe Klimaat, onaflatende kwelling en dan ook nog de goden verzoeken. Dat wordt bij verhoring van het verzoek een topzomer halfjaar met meer verzengende helse hitte waar de palmbomen van Wim prompt van verstenen, afgewisseld met hels felle onweersbuien en hagelsteentapijten waarbij de plagen die het Bijbelse Egypte troffen, verbleken, windstoten en valwinden zo stevig dat de aarde een extra keer van om z'n as draait.
Wil je echt iets 'gedaan' krijgen van de 'weergoden' dan is het vooral zaak 'de duivel in jezelf' stil te krijgen. Ik geloof én ik adem het weer. Mij helpt het om grote, niet beïnvloedbare zaken te verkleinen naar hapklare brokjes waar je wél invloed op hebt of die je kunt 'behappen'. Deze winter ervoer ik als somber/ grijs, geen dynamiek, saai, vleesch noch visch. Het kwam hier dagelijks voorbij op het forum. Het hielp me niet. Totdat ik zag hoe gaaf die kleine mistdruppeltjes eigenlijk zijn, hoe de verstilling van de wind het water tot een spiegel vormde van de lucht (en m'n ziel). Hoe de sporadische nachtvorst een witte deken van licht op het veld legt en de hemel in vuur en vlam zette met een rood paarse gloed Ik zag hoeveel kleur er is in sombere, windstille dagen, hoe de akkers gevuld worden door miljoenen mistdruppels, zelfs tot plassen aan toe, door alleen maar mist. Gisteren nog ervoer ik de regen als een heerlijke massage in mijn gezicht. De wind was mijn masseur, de regen m'n scrub.
Er is zoveel moois te ontdekken in het 'kleine'. Ik ben het gaan waarderen, zelfs zo dat ik de duivel op mijn schouder stil kreeg. En het was nog net zo grijs en saai etc. Maar ik werd er niet meer door aangeklaagd, ik verzoende me er mee. Dat was mijn verlossing 
Beste Wim, ik hoop oprecht voor je dat je het weer in al zijn facetten kan (leren) omarmen. Maak het klein en zie hoe groots het werkelijk is. Verwonder, geniet, onderga en overwin(n)!
