Ik was al kind altijd een liefhebber van kou en winterweer.
Kon uren buitenspelen in de sneeuw en/of op het ijs.
Als het heet was lief ik altijd te puffen, te zweten en voelde me ellendig.
Ergens na het jaar 2000 kwam de omslag en ben ik warme/hitte meer en meer gaan waarderen.
Eerst nog in combinatie met kou, maar dat laatste krijg ik meer en meer een hekel aan.
Als het buiten niet warm/heet is, heb ik het altijd koud en daar ga ik me heel ellendig van voelen.
In de winter ben ik alleen warm als ik uit bed kom of in een heet bad lig, maar kom ik daar eenmaal uit, heb ik het na een uur of twee alweer koud.
Er zal iets lichamelijks anders zijn geworden, maar het kan me niet niet warm genoeg zijn en koel of koud weer, brrrr weg er mee.