Wim, dit voelt zo vreselijk bekend. Mijn vriendin zei op de laatste dag, moet je de lange broek niet aan naar het vliegveld?. Die kan ik nog lang genoeg aan, tot de laatste minuut loop ik altijd in de korte broek. Met een anker aan mijn been richting de luchthaven. Het is altijd veel te kort. Ik heb mijn kinderen hier, ik kan en wil niet weg. Daar hebben wij voor gekozen. Vaak hoor ik hier ; Lars je wil ook veel te veel. Ik hoef geen duur huis, ik hoef geen grote auto. Ik wil graag een beetje mooi weer, een windje en mijn surfplank. Verder vraag ik niet veel. Het is lastig Wim, en dat zal voorlopig zo blijven. Rustig aan, onze tijd komt er weer aan . Hopelijk zeer spoedig.
Zo is het! Gelijkgestemden. Hier nog een uitsmijter; de laatste foto in betere klimaten. Alvorens de vliegmachine te betreden. En daaronder een andere foto bij aankomst.