Met ons hele gezin, mijn vrouw en ik, en onze twee zoons, togen we gisteren met de trein op weg naar Venlo, om de zomermeeting bij te wonen en eraan bij te dragen. Bij het station stond Wim al klaar met de auto, door het prachtige Limburgse landschap ging het op Lomm aan, het zomercentrum van Nederland. Helaas werkte het weer niet bepaald mee, onderweg in de trein in Noord-Limburg waren we al in de regen terechtgekomen, Weerplaza was klip en klaar: in het noorden was het weer zachter dan in het zuiden. Jassen aan waren geen overbodige luxe in Venlo, hoewel het daar wel weer droog was.
Wim zelf, ondanks de feestelijke aanleiding van de Zomermeeting, was zichtbaar gedeprimeerd vanwege deze ‘herfstdag’. Hij vertelde: ‘Hier in het zuiden zijn zonnige momenten spaarzaam, deze lente; het is de meest sombere lente van deze eeuw, gemeten naar Arcen, mogelijk zal 1995 ook nog verslagen worden.’ Dus nog een slag extremer, om over de regen nog maar te zwijgen. Na een stukje prachtig bosgebied gepasseerd te zijn, reden we het vermaarde Lomm binnen, waarvan ik lang dacht dat het een verkorte weerwoordweergave van Lommel was. Nee dus, het plaatsnaambordje, – ik had er bijna een foto van willen maken – bewees mijn ongelijk. Een paar straatjes van het duizend inwoners tellende pittoreske plaatsje door, een nieuwbouwwijk in, en daar zagen we de tropische bananenbomen al boven de schutting van één van de tuinen uitsteken: dit is tropisch Lomm!
Het weer was nog steeds abominabel, maar de locatie voor de Zomermeeting overtrof mijn stoutste verwachtingen. Overal tropische planten, zitjes in de tuin, kleurrijk en verrassend tegelijk. Een prachtige serre, bij entree ervan moet je eerst een levensecht wild beest passeren, steeds moet ik me ervan overtuigen dat het echt niet beweegt. Daarnaast een jacuzzi. Het scherm voor de zomermeeting was al geïnstalleerd, Gerhard was er al vanaf tien uur in de ochtend mee bezig geweest om alles technisch in orde te krijgen. De gasten stroomden binnen, wij waren niet de eersten. De jassen in een van de lege logeerkamers gelegd, tijdelijk geen gasten vandaag in de B&B van Wim en zijn vrouw.
De tijd vloog voorbij, het aftellen begon: vijf, vier, drie, twee, een. Iedereen zat net op tijd op zijn plek, behalve ikzelf, er moest nog een stoel bij gezocht worden. Zo’n twintig gasten waren er, inclusief de sprekers. De kinderen van Wim waren geïnstrueerd, zijn vrouw hield er toezicht op dat ze op afstand bleven – even later zag ik haar vanuit de tuin de kleinste omhooghouden om door het raam alles te kunnen bewonderen.
Na een welkomstwoord van de organisator Wim, kondigde Michiel de eerste spreker aan: Reinout, die zijn Zomerverwachting uitsprak. Een uitgebreide uitleg: slechts 20% kans op een ‘Wim-zomer’, de rest laat zich raden. Daarna leefde ik me uit in een discussie met Reinout over deze zomerverwachting – hopelijk voor iedereen een beetje te volgen, niet echt als ik mijn jongste zoon mag geloven. Vragen, toen was het alweer pauze en je gelooft het of niet: de zon brak door! Naar buiten, broodjes werden geserveerd, kennis gemaakt met weerwoorders die ik alleen maar van naam ken. Zo fantastisch dat schrijvers van al die berichten op een gegeven moment een gezicht krijgen.
Na de pauze bracht Jelmer een presentatie over de klimaatscenario’s van het KNMI. De uitkomsten daarvan met onvoorstelbaar veel zomerse en tropische dagen per zomer (ook nog in de lente en herfst) werden hartelijk verwelkomd door onze oudste zoon, ik kon alleen maar met toenemend afgrijzen naar deze horror kijken. Eén run voor begin volgende eeuw liet een scenario zien met een groot gebied in Noord-België waar het op een dag 50+ graden wordt, de rest van het land blijft gelukkig wat koeler: tussen de 45 en 50 graden. Minima van 30 °C, of zo iets, mijn geheugen weigerde dat soort ellende nog langer te registreren. Gelukkig is de opwarming in de winter wat geringer, maar wel maandenlang meer neerslag (lees regen) dan we nu gewend zijn. Hm.
Ook hierover werd aan de ronde tafel – die trouwens niet rond was want er was geen plaats voor een tafel, slechts drie stoelen naast elkaar – volop gediscussieerd. Niet alle berekende scenario’s waren blijkbaar in het rapport opgenomen, over de juistheid van deze keuze verschilde het panel van mening. Het KNMI baseert zijn scenario’s op de uitkomsten van onderzoek van het IPCC. Omdat de rekenkracht van de computers sinds de laatste keer, tien jaar geleden, enorm is verbeterd, kan ook veel specifieker aangegeven worden wat voor soort veranderingen ons te wachten staan. Plaatjes van de Benelux, maar ook van Europa als geheel, maakten op niet misverstane wijze duidelijk waar we heen gaan, gelukkig zijn er ook scenario’s waarbij de stijging van de temperatuur halverwege deze eeuw stagneert.
Dan iets luchtigers, Tim en Rens presenteerden de resultaten van hun stormchase – een vreselijk Anglicisme –, zeg maar gewoon hun jacht naar onweersbuien. Een vijftal (of waren het er zes?) onweerssituaties, buien en fronten, prachtige foto’s en enthousiaste verhalen, besloten door een weergaloos filmpje van drie minuten. Michiel gaf iedereen daarna volop de ruimte om vragen te stellen, het eindigde op het laatst met een heerlijke uitwisseling van ervaringen van extreem zomerweer tussen de deelnemers. Voor we er erg in hadden was het vijf uur, met een passend dankwoord aan alle sprekers en deelnemers sloot Michiel daarna de middag af.
Napraten, heerlijke hapjes werden rond gedeeld, aan het slot maakten we ook nog kennis met de moeder van Jelmer, zijn vader was ook van de partij. We bewonderden Jelmers vaardigheid van presenteren, ze vertelde ook nog over haar uitstapje naar Zweden, deze winter, om toch nog eens een keer echt te hebben kunnen schaatsen. Jaloersmakend.
Wim reed ons na afloop weer naar het station, tot onze spijt beseften we dat we de kans hadden laten lopen om een groepsfoto in de tuin te maken. Dus volgend jaar een herkansing? Wim keek wat bedenkelijk voor zich uit, zijn plannen om te gaan emigreren lijken nog steeds niet van de baan, we moeten vrezen dat de klimaatopwarming voor de Zomermeeting te laat gaat komen, ik mag werkelijk hopen van niet: deze Zomermeeting smeekt om een vervolg.
Foto van Sebastiaan, dank je!
Prachtig verslag Paul. Zo heb ik het exact ervaren, als een feestje dat veel te snel voorbij ging. Mét de gehoopte knipoog van de zon. Alles zat mee. En om je zorgen weg te nemen; emigratie zit er de komende 5 jaar nog niet in 
een tweede zomermeeting, daar durf ik nog niet over te fantaseren nu. Maar je weet maar nooit!
