Weerwoord | Aanmelding nieuwe correspondent Zuid-Spanje

Goedemiddag allen, graag stel ik mezelf even voor. Ik ben Miguel, bouwjaar 1972, en sinds een jaartje woon ik samen met mijn vrouw in Andalucië in het zuiden van Spanje. Om precies te zijn in La Rábita, een plaatsje aan de kust in de provincie Granada.

Een deel van jullie zal het klimaat hier ongetwijfeld verschrikkelijk saai vinden. Maar voor mij is het één groot genot. Het hele jaar door lente, behalve in de zomer. Dan kan hier inderdaad goed heet zijn, maar zo vlak aan de kust valt het me eigenlijk best mee. Zodra je echter ook maar een paar kilometer het binnenland ingaat, dan merk je natuurlijk wel goed hoe zuidelijk je hier zit. Daar kan het zo tien graden warmer zijn dan hier. En in de 'winter' precies andersom.

Het enige dat hier wel eens roet in het eten gooit is de wind. Die kan hier soms stevig tekeer gaan. Het geeft dan wel weer van die typische wolken (Lenticularis?).

Eerlijk gezegd is 'het weer' niet eens zozeer mijn hobby, behalve dan lekker weer. Wel vind ik het erg interessant hoe het weer tot stand komt. En daar heb ik hier op Weerwoord al heel veel over geleerd in de jaren dat ik al meelees. Maar ik heb ook nog steeds veel vragen over het weer. Ik vrees dat ik jullie daar nog een paar keer mee ga lastig vallen.

Ten slotte deel ik graag nog wat weer-gerelateerde herinneringen:

De winters van midden jaren tachtig. Ik was toen gek op schaatsen en was dan ook de hele dag en avond op het ijs te vinden. Teletekst pagina 704!
Zomerse onweersbuien (Ostgewitter?) die je in diezelfde jaren tachtig vaak (voor mijn gevoel althans) aan het eind van de dag had.
Zomers in Griekenland in de jaren negentig. Daar merkte ik al hoe geweldig ik die Mediterrane warmte vond.
111 graden Fahrenheit in de woestijn van Californië vlakbij Needles. Ik moest gewoon even uit de auto stappen om dat te voelen. En tegelijkertijd was de lucht daar zo droog dat je, als je het zwembad uitstapte, het zowaar heel even frisjes vond.
Een 'stuifsneeuwstorm' in IJsland. Het was op zich helder weer, maar op een van de bergpassen waaide het zo hard dat je op bepaalde plekken vrijwel niets kon zien op de weg voor je. Toen begreep ik ook waarom er in IJsland vaak van die electronische borden met weergegevens aan het begin van een pas stonden.
Compleet verregende fietstochten. Zowel in de toerversie van Luik-Bastenaken-Luik als in de Marmotte (een tocht over de Croix de Fer, Galibier en Alpe d'Huez) praktisch van start tot finish in de regen gereden. Verschrikkelijk.