Twee keer hevig onweer meegemaakt tijdens een bergtocht. De eerste keer was ik 18, alleen en zonder minste uitrusting (je bent jong nietwaar) naar een vrij hoge top gegaan, vele honderden meters boven de boomgrens. Tijdens de afdaling, maar nog zeker op 2500m hoogte en in erg open omgeving, overvallen door onweer, als een hazewind naar beneden gespurt tot in een dicht dennenbos. Daar de bui laten overtrekken.
Tweede keer een jaar of zeven geleden, en dat was echt heel erg. 's Morgens in een hut vertrokken op 2300m (Oostenrijk, Hafnergruppe). Betrokken, mistig, maar volgens de Wirt geen gevaar voor onweer of zo. Na een uur klimmen naar een hoge, ruige, rotsige pas overvallen door een onweer dat letterlijk over de bergwand op het einde van een komdal kwam gewaaid, bliksems zagen we letterlijk dichter komen, er was geen snelle afdaling mogelijk. We zaten immers op een rotsige bergrug, helemaal open, op een 2700m hoogte. Door de felle regen was de rots ook zeer glad. Rugzakken, wandelstokken ver van ons af gelegd en op de grond neergehurkt om ons zo klein mogelijk te maken, en om ver weg te zijn van het metaal in de rugzakken (grödel ed). Gelukkig trok het snel over, geen inslagen vlakbij. Maar het was iets om nooit te vergeten, inderdaad.
Diederik
Quote selectie