De winter die niet kwam, genoeg is genoeg (een afscheidsbrief)
Bericht van: Linda (Amsterdam) , 07-02-2026 10:02Er was een tijd in mijn jeugd en soms ook daarna dat de winter nog iets voorstelde. Dat je ’s ochtends wakker werd en dacht: ja hoor, daar is ’ie. Rijp op de daken, verkleumde vingers op de fiets, het soort kou dat pijn deed maar ook trots gaf. Winterweer waar je mooie verhalen aan overhield voor bij de koffie op je werk of aan de borreltafel met vrienden.
Die tijd is voorbij.
Wat wij tegenwoordig winter noemen, is een soort administratieve vergissing. Een eindeloze herhaling van grijs, nat en halfslachtig. Geen kou, geen sneeuw, geen ijs. Alleen motregen die horizontaal in je gezicht slaat en temperaturen die nét boven nul blijven hangen, alsof zelfs de vorst geen zin meer heeft om door te zetten. Elk jaar opnieuw is er die belofte: misschien volgende week, mogelijk kou in het verschiet, kans op winterse neerslag. En elke keer weer blijkt het loos alarm. De winter als clickbait.
Ik heb het deze winter weer geprobeerd hoor. Ik heb gewacht. Ik heb sjaals gedragen, dikke jassen gekocht, handschoenen kwijtgemaakt en opnieuw gekocht. Ik heb Weerwoord obsessief gevolgd alsof het een spannende serie was met prachtige scenario schrijvers als Sebastiaan, Paul, Stefan, Koos en Sjoerd. Maar telkens eindigt het seizoen zonder climax. Wel kortdurend een prachtige sneeuwlaag (gelukkig) maar weer geen nieuwe schaatsen gekocht, geen krakend ijs onder je voeten, geen ademwolkjes die er écht toe doen. Alleen natte sokken en een vaag gevoel van teleurstelling.
En toen dacht ik: waarom doe ik dit eigenlijk nog?
Waarom blijf ik trouw aan een winter die mij al jaren niet meer serieus neemt? Een seizoen dat belooft en niet levert. Dat doet alsof het onderweg is, maar nooit arriveert. De winter in de Lage Landen is die vriend die steeds zegt “ik ben er over vijf minuten” en vervolgens helemaal niet komt opdagen.
Dus heb ik een besluit genomen. Een drastisch, maar waarschijnlijk voor jullie geen verrassing en een logisch besluit: ik ga definitief verhuizen naar Zuid-Europa. Naar een plek waar de winter tenminste eerlijk is. Waar het gewoon zacht is, licht, leefbaar. Waar je niet hoeft te doen alsof kou een deugd is, omdat het er simpelweg niet is. Geen schijnwinter meer, geen nat niemandsland tussen herfst en lente.
Maar, en dit is belangrijk, ik neem geen afscheid van de winter zelf. Integendeel. Ik gun hem gewoon zijn eigen plek. Eén keer per jaar ga ik naar Lapland. Eén week. Zeven dagen échte winter. Sneeuw die kraakt, kou die bijt, stilte die je hoort. Geen compromissen. Geen dooi. Geen “misschien”. Gewoon winter, zoals winter bedoeld is. Intens, puur en tijdelijk, precies lang genoeg om er volledig van te genieten en precies kort genoeg om er niet genoeg van te krijgen.
Zo krijgt elk seizoen wat het verdient. De zomer zijn warmte, de winter zijn kou. En ik? Ik krijg eindelijk rust. Geen valse hoop meer, geen teleurstelling in december (de winter moet nog beginnen) of januari (we hebben februari nog) of februari (in maart hoeft het niet meer), geen natte handschoenen in maart. De winter in de Lage Landen mag me missen. We hebben het geprobeerd. Het werkte niet.
Soms is verhuizen gewoon zelfbescherming.
