In https://www.noodweer.be/trends-in-het-klimaat-en-de-rol-van-de-amoc-hierin-71224/ leg ik het uit:
In de loop van de zestiger jaren is de luchtvervuiling dermate dat de AMOC weer versterkt. Het wordt geleidelijk aan wat milder. De zeventiger jaren kennen een lange reeks van zachte winters (1971-1978) en een aantal zeer mooie zomers (1973, en meer nog 1975 en 1976). Maar dan komt de klad er weer in. Als gevolg van uitstroom van koud arctisch zeewater eind zestiger jaren oost van Groenland zwakt de AMOC weer wat af.
Flink wat koele zomers en een aantal koude tot strenge winters, zoals de sneeuwwinter van 1979 (in België minder koud dan in Nederland), plus de koude winter van 1982. 1985, 1986 en 1987, eveneens koud, kunnen toegeschreven worden aan de uitbarsting van de El Chichón (1982). Veel zwaveluitstoot, dus een tijdelijk afkoelend effect. De grotere trend van een zich versterkende AMOC blijft echter bestaan. Dat gaan we merken aan in het einde van de twintigste eeuw.
Kanteling naar warmte
Na de excessieve kou van januari 1987 en de zeer koude maart, kantelt het klimaat naar een zeer milde variant. 1988 is al recordwarm (De Bilt), 1989 heeft zo goed als geen winter, evenmin 1990. Westcirculaties overheersen, alleen 1991, 1996 en 1997 brengen nog stevige winterkou, maar vooral de prachtige zomers trekken de aandacht. 1991 na een koude start in juni is magnifiek, 1992 scoort al vroeg, juli 1994 is ongekend warm, 1995 heeft een prachtige zomer, augustus 1997 is een recordwarm.
Dat alles ondanks de zwaarste vulkaanuitbarsting van de eeuw, namelijk de Pinatubo van juni 1991. Hierdoor daalt de temperatuur op aarde met een halve graad.
