Bij veertig graden? Blijkbaar niet. Bij 45 graden? Waarschijnlijk ook niet. Want als we 45 kunnen halen, dan wss ook 50. En alles bijna kapot is, kan er nog meer kapot. Deze soort van ‘extremisme’ heeft het bijzonder makkelijk. Want het warmt vanzelf op, het vraagt geen geduld. Gewoon wachten tot de piranha bijt. Komt goed.
Ik zie dit soort van extremisme echt niet bij winterliefhebbers. Het zijn ook niet allemaal lieverdjes, ik ook niet. Maar -30 zal het hier nooit worden. Die kans is bijzonder klein en de vraag is er ook niet naar. Voor mij moet dit echt niet want dan gaat ook alles kapot. Van mij moet dat extremisme niet. Ik hou van het weer.
Maar ontkennen of nog meer eisen of doen alsof men het leuk vindt. Om wat te liggen stangen of interessant te doen of te trollen is bijzonder spijtig. Ik vraag me echt af of 45 of 50 graden dan ook nog zo fijn aanvoelt voor de zelfverklaarde hitteliefhebber als rondom je alles kapot gaat. Ik stel dat in vraag. Als het dingen, dieren of mensen raakt waar je om geeft, empathie voor voelt, zal die mening misschien ooit veranderen. Of je er omwille van ziekte (wat ik niemand toe wens) niet meer tegen kunt? Toch nog eindeloos liggen emmeren om ‘het slop’, ‘het einde’ van de zomer. Zinloos. Want dat zit er niet aan te komen. We schrijven 15 juli. 45 dagen ver in de zomer. De helft is voorbij. En we eisen een tweede helft die minstens even heet, droog, desolaat is. Hoe zeer kun je als mens verdwalen in fata morgana’s van de eigen geest?
.
er ligt tegen dan wel een dikke
