Met andere woorden het is een constatering waar je qua omgang efficiëntie misschien iets mee kan, maar qua oplossing kan je er niets mee. Want dan moet je collectief het zaakje aanpakken, zoals een wereldwijde oorlog zal niet genoeg zijn, dan krijg je even een idee van de impact die nodig is om iets aan dit feit te doen.
Mondiale tweekindpolitiek als mogelijke oplossing? Dat kun je ook wegzetten als onrealistisch, maar dat geldt ook voor de verwachting dat we het met het huidige aanmodderen gaan oplossen. Glas, plas, was.
Zit het in een taboe sfeer dan? Ik merk dat niet. Het heeft alleen weinig zin in landen waar geen dictatuur heerst. Weet je wel hoe verschrikkelijk veel leed er is gekomen met de één kind politiek? Kijk ik doe keurig mee, ik heb geen kinderen en we willen het waarschijnlijk ook niet. In Europa ga je een tegenbeweging zien, omdat men vind dat de bevolkingstoestand te veel krimpt. Het is in mijn optiek, nogal een utopie dat je grootschalig de levens achter de voordeur zodanig kan beïnvloeden dat je de wereldbevolking kan sturen. En als je kijkt naar landen waar erop geprobeerd is te sturen, daar was het geen succes. China heeft spijt als haren op hun hoofd, ze gaan waarschijnlijk naar 650miljoen inwoners binnen afzienbare tijd. Er is op dit moment geen best practise. Vandaar mijn opmerking; mooi dat men het constateert, maar hoe wil je dat gaan doen, wat wordt de uitvoering? In Afrika zal het hete punt rondom deze discussie ontstaan. Een continent waar geen grip op te krijgen is.