Goedenmorgen weervrienden,
Heerlijk grijs weertje

, tact 11.2.
Was ooit een keer op vakantie in Krimml, je weet wel dat dorpje in Oostenrijk met de hoogste watervallen van de Alpen.
Dit dorpje ligt aan het einde van een lang dal die strekt van Zell am See tot de Gerlosplatte.
Het was in juli, zwaar onweer kwam opzetten uit het oosten. Tot mijn stomme verbazing luidden de kerkklokken onafgebroken, opzich was dit vreemd voor mij en vroeg de hoteleigenaar wat er loos was.
Deze vertelde mij dat ze dit deden vanwege het onweer, door de klanken van de klok, de trilling, zou het onweer hierdoor verdwijnen.
Ik als nederlander had zoiets van, tja, zou kunnen

of fabeltjes.
In nederland zelf heb ik dit verhaal ook eens geprobeerd te vertellen, ze begonnen te dreigen met mannetjes in witte kleding. Heb dat dus voortaan achterwege gelaten, jaren heb ik dit opgekropt door me stil te houden, totdat ik gisteren een boekje kocht van onze grote gewaardeerde vriend, god hebbe zijn ziel, Jan H Pelleboer.
Zat wat te bladeren en sloeg achterover bij het volgende verhaal:
Quote selectie