Met school zijn wij vorig jaar 25 Sep - 2/3 Oktober naar de Provence (Frankrijk) geweest, de eerste 3 dagen sport, daarna 3 dagen cultuur..
Gelijk nadat we met de bus waren aangekomen moesten wij onze tentjes opzetten, gevolg door je spullen pakken, en we gaan de Hike doen. Dit hield in dat je met een groep van 10 personen, 1 begeleider en 1 lerares (Die toevallig erg sportief was) de natuur in gaat, en 1 nacht moet overleven, met alleen wat basisdingetjes.
Door de bergen lopen ging opzich prima., erg mooie natuur:
Rond 17.00u besluit de begeleider dat wij een plek moeten gaan zoeken voor de nacht, want ja, je moet ergens slapen héa.. Dus wij allemaal zoeken, en we komen uit bij een open veldje, waar net genoeg plek was voor 4 slaapplaatsen (lees: grote zeilen)
We spannen alle zeilen over draden, en gaan een vuurtje maken, want de blikjes met knakworstjes en andere dingen moeten opgewarmt worden..
Eenmaal klaar met eten, horen we gerommel van achter de berg. Ik en nog iemand besluiten om omhoog te klimmen, uiteraard met camera, en te gaan kijken wat er aan de hand is. Onweer. En de lucht was gigantisch dreigend..
Het zag er echt héél slecht uit. De begeleider raakt een beetje in paniek, maar besluit dat we de nacht toch zouden gaan overleven op de plek waar we al zijn. We krijgen de opdracht de tenten zo veilig mogelijk te maken, veel stenen er op leggen, extra touwen spannen, en vooral, zo dicht mogelijk te maken.
Dan breekt de hel los. Tegen half 8 is het pikke donker. Het waait gigantisch hard, het begint met regenen.
Opeens breekt het onweer los. Het is echt een hel op dat moment. Het zeil waar je onder ligt geeft je het gevoel dat hij elk moment weg kan vliegen. De onweer slaat bovenop de berg in. De bliksem knalt om je heen, de wind blaast door de tent heen, je voelt de regendruppels al naar binnen waaien.
Daar lig je dan, in de bergen.. tijdens noodweer. De bui waar wij in zaten trok haast niet door. Op een gegeven moment, vliegt een deel van het zeil omhoog. Ik en nog iemand, rennen naar 'buiten' om hem naar beneden te doen en stenen op het zeil te leggen. Opnieuw is er een keiharde knal van de onweer. Op dat moment had ik het idee: Nu scheit ik 7 kleuren in mijn broek.
Tot 21.00 heeft de bui geduurd. Daarna was het overal drassig. Het domme was nog, dat ik mijn slaapzak kwijt was. Ik lag onder een klein dun dekentje, waar ik niet onderpaste. De nacht verloopt voor mij koud, vochtig, en vooral met trillende handen en voeten.
De volgende morgen staan we vroeg op, rond half 7 is het opstaan voor ons. Alles is vochtig, zeiknat van de kou.
We hebben het overleefd. Gelukkig..
Eenmaal terug gekomen, horen we verhalen van een andere groep, die net als ons, de bui moest doorstaan. Deze groep besloot de zeilen af te breken, en onder het dekzeil te liggen, om zo te schuilen voor het onweer. Deze groep is na de onweersbui terug gegaan naar de camping.
Ook iedereen op de camping is geëvacueerd. Iedereen heeft in een grote zaal geslapen. Het scheen dat de hele camping vol heeft gestaan met plassen.
Franse septemberbuien.. Onderschat ze niet.
Gelijk nadat we met de bus waren aangekomen moesten wij onze tentjes opzetten, gevolg door je spullen pakken, en we gaan de Hike doen. Dit hield in dat je met een groep van 10 personen, 1 begeleider en 1 lerares (Die toevallig erg sportief was) de natuur in gaat, en 1 nacht moet overleven, met alleen wat basisdingetjes.
Door de bergen lopen ging opzich prima., erg mooie natuur:
Rond 17.00u besluit de begeleider dat wij een plek moeten gaan zoeken voor de nacht, want ja, je moet ergens slapen héa.. Dus wij allemaal zoeken, en we komen uit bij een open veldje, waar net genoeg plek was voor 4 slaapplaatsen (lees: grote zeilen)
We spannen alle zeilen over draden, en gaan een vuurtje maken, want de blikjes met knakworstjes en andere dingen moeten opgewarmt worden..
Eenmaal klaar met eten, horen we gerommel van achter de berg. Ik en nog iemand besluiten om omhoog te klimmen, uiteraard met camera, en te gaan kijken wat er aan de hand is. Onweer. En de lucht was gigantisch dreigend..
Het zag er echt héél slecht uit. De begeleider raakt een beetje in paniek, maar besluit dat we de nacht toch zouden gaan overleven op de plek waar we al zijn. We krijgen de opdracht de tenten zo veilig mogelijk te maken, veel stenen er op leggen, extra touwen spannen, en vooral, zo dicht mogelijk te maken.
Dan breekt de hel los. Tegen half 8 is het pikke donker. Het waait gigantisch hard, het begint met regenen.
Opeens breekt het onweer los. Het is echt een hel op dat moment. Het zeil waar je onder ligt geeft je het gevoel dat hij elk moment weg kan vliegen. De onweer slaat bovenop de berg in. De bliksem knalt om je heen, de wind blaast door de tent heen, je voelt de regendruppels al naar binnen waaien.
Daar lig je dan, in de bergen.. tijdens noodweer. De bui waar wij in zaten trok haast niet door. Op een gegeven moment, vliegt een deel van het zeil omhoog. Ik en nog iemand, rennen naar 'buiten' om hem naar beneden te doen en stenen op het zeil te leggen. Opnieuw is er een keiharde knal van de onweer. Op dat moment had ik het idee: Nu scheit ik 7 kleuren in mijn broek.
Tot 21.00 heeft de bui geduurd. Daarna was het overal drassig. Het domme was nog, dat ik mijn slaapzak kwijt was. Ik lag onder een klein dun dekentje, waar ik niet onderpaste. De nacht verloopt voor mij koud, vochtig, en vooral met trillende handen en voeten.
De volgende morgen staan we vroeg op, rond half 7 is het opstaan voor ons. Alles is vochtig, zeiknat van de kou.
We hebben het overleefd. Gelukkig..
Eenmaal terug gekomen, horen we verhalen van een andere groep, die net als ons, de bui moest doorstaan. Deze groep besloot de zeilen af te breken, en onder het dekzeil te liggen, om zo te schuilen voor het onweer. Deze groep is na de onweersbui terug gegaan naar de camping.
Ook iedereen op de camping is geëvacueerd. Iedereen heeft in een grote zaal geslapen. Het scheen dat de hele camping vol heeft gestaan met plassen.
Franse septemberbuien.. Onderschat ze niet.
Bericht laatst bijgewerkt: 31-08-2006 21:24
