Ik denk niet dat over enkele decennia grote delen van de wereld onleefbaar zijn. De kansen op een zogenaamd 'run-away'-effect zijn uiteraard onderzocht en zeer miniem.
Wel zullen grotere delen van de mensheid voor zeer veel praktische problemen komen te staan: landbouwgebieden die last krijgen van droogte, gebieden die vaker overstromingen krijgen, gebrek aan drinkwater in sommige conglomeraties. De wamte op zich is niet het grootste probleem, ook al kankeren we er wel eens flink op (ik ook), dat is voornamelijk ongemak. Het zijn de nevenverschijnselen die de grootste problemen zullen vormen.
Er is een groot probleem aan die opwarming door broeikasgassen, die is voorlopig niet terug te draaien. CO2 blijft namelijk uiterst lang in de atmosfeer (honderden tot duizend jaar). Een teveel aan waterdamp in de atmosfeer regent er binnen een paar dagen uit. Een teveel aan allerlei stofdeeltjes komt ook hooguit na een paar jaar wel weer op de grond terecht. Maar CO2 blijft gewoon in de lucht. Meer planten/bomen zou een beetje kunnen 'wegeten', maar ook slechts een beetje. Bovendien hebben die planten/bomen ook voldoende andere stoffen nodig om hun werk effectief te kunnen doen. Het is in elk geval natuurlijk wel nuttig kap van oerwoud etc tegen te gaan.
Kan er dan iets gedaan worden?
Jazeker, belangrijk is eerst te zorgen dat het probleem niet nog veel erger gaat worden. Dus zoveel mogelijk stoppen met die uitstoot, zodat de concentraties niet blijven oplopen.
Verder zal het nodig zijn ons aan te passen aan de gevolgen. Mensen moeten minder in kwetsbare kustgebieden en direct langs rivierbeddingen gaan wonen. Er moeten overloopgebieden komen voor teveel aan regenwater in korte tijd, die tegelijk weer als buffer kunnen dienen voor droogteperiodes (grote meren aanleggen). Bij huizenbouw zou meer aandacht moeten komen voor het buitenhouden van zon en warmte. Meer projecten voor drinkwaterwinning uit zee zijn nodig. Ook zonder opwarming zouden trouwens een hoop van dit soort projecten nodig zijn.
De nog grotere vraag is: willen we er iets aan doen? Dat is een puur politieke kwestie. Probleem hierbij is dat het om een vraagstuk van (zeer) lange termijn gaat. Veel mensen (en politici niet in het minst) denken veel liever alleen aan de korte termijn. En dat kan hier dus niet. Het is helaas niet zo, dat als we nú stoppen met CO2 uitstoot, het probleem morgen over is.
Ik denk dat het vooral ook een morele kwestie is. Veel mensen van nú zullen over vijftig jaar niet meer leven, en veel problemen zullen pas langzaam en stapsgewijs toenemen. Voor mezelf wil ik het dan wel als volgt formuleren: wil je volgende generaties mensen opzadelen met de problemen die we nu creëren, of ben je bereid op z'n minst een begin te maken met het zelf oplossen van die problemen? Mijn persoonlijke keuze is het laatste.
Quote selectie