Zo werkt het nou eenmaal bij veel mensen: als er geen korte termijn feedback is, dan loont het niet om je best te doen. Als mens wil je je inspanningen beloond zien met resultaat en als dat resultaat niet merkbaar is, dan remt dat het enthousiasme.
Als zeer vele kleine beetjes op de grote hoop gaan, dan wordt het inderdaad een hele grote hoop, maar jou eigen aandeel is dan verwaarloosbaar en totaal onzichtbaar. En dat motiveert nou niet echt.
Dat werkt zo bij milieu:
"Het maakt op het mondiale totaal toch niet uit of ik nou iets zuiniger stook of niet. Ik zie mijn inspanningen niet terug in een beter klimaat."
"Ach, laat ik het maar in de WC wegspoelen, ik zie het nooit meer terug en niemand die er ooit iets van merkt. En zó erg zal het toch niet zijn?"
Maar ook bij andere dingen, waaronder verkiezingen: hoe groter het aantal stemmers, des te minder maakt jouw individuele stem uit. Stemmen over iets in de buurt maakt je alleen al daardoor betrokkener dan stemmen voor iets in Europees verband.
Mensen worden in hun gedrag veelal gedreven uit angst: "laten we millieubewust leven, anders wordt het helemaal een puinhoop in het wereld."
Mensen worden echter nog meest gedreven door directe beloning en bestraffing: als je zeer millieu-
onvriendelijk leeft, dan helpt het als speciaal jóuw tuin verschroeit onder de hitte, of juist getroffen wordt door een mega-hagelbui, of dat je groenten er vreemd uitzien. En als je extra je best doet, dan bloeit en groeit je tuin als een paradijs.
Maar juist omdat de directe terugkoppeling ontbreekt, moeten kunstmatige terugkoppelingen worden gecreëerd, zoals milieubelastingen en beloning bij gunstig gedrag. Of sociale terugkoppeling: complimenten of afkeuring van anderen over je gedrag.
Op die manier kan er nog iets gedaan worden tegen het fatalistische destructieve gevoel van "ik kan het in mijn eentje toch allemaal niet tegengaan".
Quote selectie