We dwalen af, maar ik wil toch nog even reageren 
Mee eens. Het heeft geen zin leed van een ander op je schouders te dragen. Wel vind ik het zinnig je ervan bewust te zijn dat er zoveel ellende is. Het gaat om het evenwicht.
Je gaf mij de indruk dat "je schouders ophalen" hetzelfde is als "overgaan tot de orde van de dag". Daarom reageerde ik even zo. Overgaan tot de orde van de dag is heel goed mogelijk nadat je even hebt stilgestaan bij de ellende - in mijn optiek. En dan is het echt niet direct vergeten. Het ging er nu juist om dat berichtgeving over de orkaan nauwelijks/niet aanwezig is in de media, die het publiek bedient van informatie.
Ik verwijt je weinig hoor, en ik had op mijn beurt het gevoel dat je mij verweet dat ik mijn schouders niet ophaalde Maar ik denk dat onze meningen dan dichter bij elkaar liggen als we dachten. Natuurlijk heeft het geen zin je blind te staren op ellende, dat is ook absoluut niet wat ik doe. Bij die tsunami op 26 december 2004 had ik er wél een week last van. Ik ben te gevoelig, en trek me soms snel andermans ellende aan. Maar ik wéét dat dat niet goed is, en feitelijk zinloos is.
Martijn
Er is ont-zet-tend veel ellende op de wereld, maar ik geloof echt niet dat je je daar iedere dag ten diepste van bewust moet zijn.
Mee eens. Het heeft geen zin leed van een ander op je schouders te dragen. Wel vind ik het zinnig je ervan bewust te zijn dat er zoveel ellende is. Het gaat om het evenwicht.
Mijn ervaring is dat je toch weer overgaat tot de orde van de dag. Dat is niet hetzelfde als je schouders ophalen (ik interpreteer dat wel even zo, want in principe is de uitwerking niet veel anders), maar het komt er wel in de buurt. Zo'n orkaan schudt mensen even wakker, maar een week later denkt niemand er bijna meer aan.
Je gaf mij de indruk dat "je schouders ophalen" hetzelfde is als "overgaan tot de orde van de dag". Daarom reageerde ik even zo. Overgaan tot de orde van de dag is heel goed mogelijk nadat je even hebt stilgestaan bij de ellende - in mijn optiek. En dan is het echt niet direct vergeten. Het ging er nu juist om dat berichtgeving over de orkaan nauwelijks/niet aanwezig is in de media, die het publiek bedient van informatie.
Ik heb het idee dat mijn eerlijkheid over de dagelijkse praktijk van omgaan met ver-van-je-bed ellende me nu wordt verweten. Mijn punt is dat je geen leven hebt als je iedere dag stilstaat bij alle ellende in de wereld. Je kunt elke dag wel in zak en as zitten dan. Stop maar met zingen, dansen en vrolijk zijn.
Mijn punt is dat dat ook niet hoeft. Sluit je ogen er niet voor... maar staar je er ook niet blind op als degene die door de ellende getroffen wordt daar niet bij gebaat is.
Ik verwijt je weinig hoor, en ik had op mijn beurt het gevoel dat je mij verweet dat ik mijn schouders niet ophaalde
Maar ik denk dat onze meningen dan dichter bij elkaar liggen als we dachten. Natuurlijk heeft het geen zin je blind te staren op ellende, dat is ook absoluut niet wat ik doe. Bij die tsunami op 26 december 2004 had ik er wél een week last van. Ik ben te gevoelig, en trek me soms snel andermans ellende aan. Maar ik wéét dat dat niet goed is, en feitelijk zinloos is.Martijn
Rode pillen, blauwe pillen, zenuwachtig, vingers trillen, site verversen, pluimen staren, ondanks alles rust bewaren...
