als ik zo'n high res jpeg open en op een willekeurig klein ingezoomd fragmentje van het universum een paar honderden sterrenstelsels aantref, met dan weer zo'n 100 miljard sterren elk (enfin, ik heb ze niet geteld, ik vertrek van het onze)... het begint me dan altijd wat te duizelen. Wat een onontgonnen wereld is dat toch zeg, met ongetwijfeld nog wel meer volk om een spelletje mee te kaarten. Ik zou me nu al bijna laten invriezen als dat een garantie was dat ik in de tijden van ruimte exploratie terug mee kon. Lijkt me wel leuk. Als we niet de hele tijd de idioot blijven uithangen hier dan zie ik het er nog wel van komen dat de mens de aarde verlaat op missies zonder terugkeer, met vele generaties die na de Aardse tijd zullen verder reizen. Alleen vrees ik een beetje dat we toch echt te idioot zijn daarvoor, en liever onze energie steken in het inslaan van elkaars schedel. Niet allemaal, maar je hebt meer dan een paar niet-idioten nodig om zoiets op gang te brengen.
Quote selectie