Laat ik je eens een verhaal vertellen, Seppie. Tijdens mijn schooltijd was ik bevriend met een jongen van mijn eigen leeftijd, die te kampen had met een vrij uitzonderlijke ziekte waardoor hij regelmatig in het ziekenhuis belandde. Tijdens mijn derde jaar moest hij zelfs ruim een maand in het ziekenhuis blijven. Ik zocht hem regelmatig op, meerdere malen per week, en bracht hem zijn huiswerk dat de leraren via de mentor hadden opgegeven. Het bijzondere is nu dat op een aantal momenten zijn lichaam danig verzwakt was, dat het een wonder mocht zijn dat hij het overleefde. Ondanks dat hij geen idee had van wat hij wilde gaan doen later, had hij wel één ontzettende drang: leven. Met veel plezier, ook. Een bijzondere houding van iemand in zijn conditie, waar hij al jaren mee worstelde. Mijn klasgenoten begrepen er alleen niets van, zij kwamen nooit langs. Van de school kwam alleen de mentor. Kom nu nog eens bij mij aanzetten met het accepteren van afwijkend gedrag.
Diversiteit, Seppie, is een mooi goed. Alleen ik denk niet dat jij daar werkelijk de substantie van kent. Je mag dus van mij blijven proberen jezelf op een morele hoogvlakte te positioneren, maar zolang je niet de substantie blijkt te beheersen om die vlakte te bereiken blijf je voor mij en anderen iemand die ik weliswaar respecteer maar verder weinig serieus kan nemen.
Gr. Ben
Quote selectie