Maar wanen/illusie en optimisme hangen bij ieder mens op énig vlak toch wel samen, ook al heb je het op andere vlakken wél gescheiden?
Optimisme/pessimisme staan volledig los van realisme. Voorbeeld. Toen ik Carli leerde kennen, wist ik dat ze 7% kans van overleven had. De realiteit was dus dat ze het hoogstwaarschijnlijk niet zou halen. Toch ben ik met volmaakt zonnig optimisme samen met haar de strijd tegen de leukemie aan gegaan. Verloren. Maar een volgende keer zal ik het niet anders doen. Ik moet ook wel zeggen dat je dan ook geen andere optie hebt: je moet in zo'n geval van 1% maar 100% kans maken...
Met het weer, dat ik tracht te begrijpen maar niet tracht te 'helen', ligt dat anders.
Mijn grondstemming in alles is ongebreideld optimisme. Maar de enige manier waarop ik die stemming kan handhaven is: met behulp van realisme. Alleen dan is optimisme niet gebaseerd op wanen, maar op reële inschattingen van de situatie.
