van iemand die al drie jaar daar fotografeert en er gemiddeld drie keer per week is. Lijkt veel, maar ik vind het daar ook wel heel apart. Het gaat op en neer op korte stukken (echt stijl omhoog tot 20 m maximaal) en dan ineens heb je weer een grote vlakte, lijkt wel toendra. Echt zeer, zeer afwisselend op korte stukken. Ben het nergens zo tegengekomen. Nooit geweten dat het daar zo mooi is.
Enfin: die vertelde me dus dat ie dacht dat ze een spelletje met hem speelden. Heeft ze maar een keer kunnen fotograferen. Dus dan zal het wel zo zijn. Misschien dat het lokaal verschilt. Anderzijds: mijn ervaring is dus wel die van jou.
Die damherten zijn echt grappig, die kan ik soms heel dicht naderen. Met mijn vriendin erbij ben ik naar ze gaan fluiten. Stonden ze me echt lange tijd met oren overeind aan te staren en gingen niet weg. Bleven gewoon staan.
Vandaag was het trouwens echt lachen! Ik sta aan de andere kant van de grote duinvallei (zie foto die ik hierbij heb gevoegd). Waren di eherten denk ik van iets geschrokken, komen ze uit het bos recht op me afgestormd. Ik bleef gewoon stilstaan. Vooral een scheurde over meer dan honder meter recht op me af, tot ie op tien meter in de gaten had dat ik toch echt leefde. Dus in de rem en hoppekee., 180 graden gedraaid (de rest achter haar meenemend). Ik blijf dan stil staan en dan zie je dat ze kalmeren en vervolgens nog eens kijken en dan rustig doorlopen. Was erg grappig om te zien.
Hieronder een mooie (vind ik dan) foto van het gebied eergisteren, met Panasonic LUmix G1 en polarisatiefilter (geeft oa een mooie blauwe lucht).
Enfin: die vertelde me dus dat ie dacht dat ze een spelletje met hem speelden. Heeft ze maar een keer kunnen fotograferen. Dus dan zal het wel zo zijn. Misschien dat het lokaal verschilt. Anderzijds: mijn ervaring is dus wel die van jou.
Die damherten zijn echt grappig, die kan ik soms heel dicht naderen. Met mijn vriendin erbij ben ik naar ze gaan fluiten. Stonden ze me echt lange tijd met oren overeind aan te staren en gingen niet weg. Bleven gewoon staan.
Vandaag was het trouwens echt lachen! Ik sta aan de andere kant van de grote duinvallei (zie foto die ik hierbij heb gevoegd). Waren di eherten denk ik van iets geschrokken, komen ze uit het bos recht op me afgestormd. Ik bleef gewoon stilstaan. Vooral een scheurde over meer dan honder meter recht op me af, tot ie op tien meter in de gaten had dat ik toch echt leefde. Dus in de rem en hoppekee., 180 graden gedraaid (de rest achter haar meenemend). Ik blijf dan stil staan en dan zie je dat ze kalmeren en vervolgens nog eens kijken en dan rustig doorlopen. Was erg grappig om te zien.
Hieronder een mooie (vind ik dan) foto van het gebied eergisteren, met Panasonic LUmix G1 en polarisatiefilter (geeft oa een mooie blauwe lucht).
