Wat ik zo opmerk, en ik weet niet of dat terecht is of niet, is dat de modellen en de pluimen vaak enigszins gezamelijk van het ene weertype naar het andere waaieren/waggelen (weet even geen betere omschrijving).
Dat valt wel mee, zeker op langere termijn (192 uur en verder) zie je in de ruwe EPS uitvoer vaak allerlei uiteenlopende weertypen. Enige consistentie daarin is vaak niet te vinden. Hoe zich dat verhoudt tot temperaturen op één punt is iets heel anders.
Is het niet zo dat, hoe klein je je rekenpunten ook maakt en hoe krachtig je als model ook kunt rekenen, je input op een gegeven moment zo duidelijk de beperkende factor is dat de modellen eigenlijk hun relatieve waarde verliezen. Garbage in - garbage out.
Dat ligt eraan of je deterministisch of probabilistisch te werk gaat. De beperkingen van onze kennis van de huidige toestand van de atmosfeer worden voor een belangrijk deel overwonnen door een schatting te maken van de onzekerheid die daaruit voortvloeit. Dat doet men met ensembletechnieken. Het is ook geen kwestie van 'garbage in - garbage out' maar 'onzekerheid erin - onzekerheid eruit'. Dankzij de ensembles creëren we een nieuwe vorm van relatieve waarde.
De operationele globaal opererende weermodellen zijn inmiddels al op het punt aangekomen dat de roosterpuntsafstand van ECMWF en GFS kleiner is dan de helft van de gemiddelde afstand tussen synoptische weerstations (100 km). Daarmee is de 'grens' wat betreft conventionele waarnemingen al enigszins bereikt. Maar satellietwaarnemingen en andere remote sensing technieken hebben een veel fijnere resolutie: 1-5 km. Wat dat betreft is er dus nog wel een weg te gaan voordat de resolutie van het model (de potentie van) het waarneemveld overtreft.
Gr. Ben
Quote selectie