Hoi Johan,
Dit 'probleem' bestond namelijk ook al bij de Campbell Stokes meter. Zoals ik al schreef, merkten waarnemers in de jaren '70 reeds op dat er al heel snel een lijntje gebrand werd op het papier, eerder dan dat er schaduw te zien was (het moment waarop veel mensen vinden dat de zon echt schijnt). Dit komt omdat er inderdaad nog straling doorkomt door het wolkendek heenkomt of weerkaatst door de omgeving op de brandbol terecht komt.
De Campbell Stokes meet gerichtte straling en geen diffuse straling want die kun je niet in een brandpunt brengen lijkt me. De zon moet dan ook te zien zijn geweest maar te weinig hebben geschenen om schaduwen te maken. Dit komt bijvoorbeeld voor bij altostratus of dunne stratus bij oplossende mist.
Voor de één schijnt de zon wel maar voor de ander niet. Trouwens, als de hemel bedekt is met cirrostratus dan kan bij 8/8 de zon ook schijnen.
Ik hoorde bij de oudere waarnemers wel eens het probleem van heiigheid bij zonsondergang. De zon scheen dan nog wel maar dat werd niet meer geregisteerd door de Campbell Stroke.
De belangrijkste reden waarom de jaren '90 en vooral de afgelopen 10 jaar zo zonnig waren, is het feit dat de lucht beduidend schoner is geworden. Er wordt minder straling verstrooid en door minder bewolking komt er ook meer straling door. Dit wordt bevestigd door de afname in het aantal mistdagen, een verhoging van het gemiddelde zicht en een afname in de gemiddelde bedekkingsgraad.
Gr. Ben
Zou dat afdoende kunnen zijn om zo'n sterke afname te verklaren? Wellicht dat er meer zaken een rol hebben gespeeld zoals het veranderen van circulatietypen.
Wel denk ik dat de afname van aërosolen een kettingreacties in werking heeft gesteld. O.a .Meer zon -> hogere oppervlaktetemperaturen -> minder bewolking -> meer zonnestraling -> nog hogere oppervlaktetemperatuur -> verder afname van bewolking.
Overigens past dit plaatje goed in de mondiale trend van toenemende zonnestraling.
Quote selectie