De Campbell Stokes meet gerichtte straling en geen diffuse straling want die kun je niet in een brandpunt brengen lijkt me.
Waarom niet? Het is een bol hè, dus straling die van welke kant dan ook komt, wordt erin samengebracht en gecentreerd naar één punt. Maar ik zou zo'n ding eens weer moeten zien, het is alweer een tijd geleden, om het te zeker te weten.
Ik hoorde bij de oudere waarnemers wel eens het probleem van heiigheid bij zonsondergang. De zon scheen dan nog wel maar dat werd niet meer geregisteerd door de Campbell Stroke.
Ja, dat is een probleem, de zonneschijn moet vrij sterk zijn, je krijgt pas een gaatje in het papier als er fel zonlicht op komt, terwijl er nog wel zichtbaar zonlicht kan zijn. In een boek van Pelleboer stond nog een ander probleem: het aflezen. Omdat er een gat wordt gebrand in papier kon het vooral bij sterke doch snel wisselende zonneschijn (door cumuluswolken bijvoorbeeld) gebeuren dat waarnemer A bijvoorbeeld 30 seconden afleest, maar waarnemer B maar liefst 5 minuten.
Zou dat afdoende kunnen zijn om zo'n sterke afname te verklaren? Wellicht dat er meer zaken een rol hebben gespeeld zoals het veranderen van circulatietypen. Wel denk ik dat de afname van aërosolen een kettingreacties in werking heeft gesteld. O.a .Meer zon -> hogere oppervlaktetemperaturen -> minder bewolking -> meer zonnestraling -> nog hogere oppervlaktetemperatuur -> verder afname van bewolking. Overigens past dit plaatje goed in de mondiale trend van toenemende zonnestraling.
Het verklaart zeker niet alles, maar ogenschijnlijk wel een vrij groot deel. Dat staat ook in het onderzoek van het KNMI, zie de link in mijn andere bericht. De toename van het aantal zonuren lijkt in ieder geval niet kunstmatig door de verandering in de meettechniek te komen, anders had je geen doorzettende stijgende trend gezien na 1990 maar een ordinaire sprong. Overigens is de hoeveelheid zonneschijn tussen 1950 en 1990 eigenlijk opzienbarend stabiel geweest.
Gr. Ben
Quote selectie