Ik weet niet of dit al de revu was gepasserd, dus post ik deze maar even, ik vond het in ieder geval wel interessant!
groetjes, Daniël
***
Methaanemissie uit permafrost dooi lager dan eerder geschat
Vermindering menselijke broeikasuitstoot geen effect op toename dooimeren. Dit blijkt uit onderzoek van aardwetenschappers van de VU dat is gepubliceerd in Nature Climate Change.
In Siberië, Alaska en Canada smelt de permanent bevroren bodem, ook wel permafrost. Hierdoor ontstaan op grote schaal dooimeren waaruit het sterke broeikasgas methaan vrijkomt. Onderzoekers van de afdeling Hydrologie en Geo-Milieuwetenschappen hebben aangetoond dat de oppervlakte van deze dooimeren in de toekomst snel toeneemt, maar slechts tot een bepaalde maximum oppervlakte. De methaanuitstoot is daardoor veel lager dan eerdere schattingen, maar is door het verminderen van menselijke broeikasuitstoot niet meer te beïnvloeden. Het onderzoek van de aardwetenschappers verscheen 1 mei in het tijdschrift Nature Climate Change en wordt mede mogelijk gemaakt door de Nederlandse organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO).
Methaan opgeslagen in permafrost
Methaan (moerasgas, aardgas) is een sterk broeikasgas, met een 25 x zo sterk effect als kooldioxide. Een belangrijke bron van methaan is de permanent bevroren bodem (permafrost) in Siberie, Alaska en Canada. Dit methaan komt vrij als de bevroren bodem gaat ontdooien. Omdat naar verwachting het arctische klimaat drie keer meer opwarmt dan het globale gemiddelde, zal dat ontdooien over grote gebieden plaatsvinden. Het vrijkomende methaan zal het broeikaseffect verder versterken.
Dooimeren
Bij het smelten van permafrost ontstaan op grote schaal meren (dooimeren). De oorzaak hiervan is het hoge ijsgehalte van veel permanent bevroren bodems. Deze meren worden gezien als de sterkste methaanbronnen. Goede schattingen van de toekomstige uitbreiding van dergelijke meren zijn daarom belangrijk om de kennis over het toekomstige klimaat te verbeteren.
Rekenmodellen voor verleden en toekomst
Aardwetenschappers van de VU hebben een model ontwikkeld om toekomstige uitbreiding van deze meren uit te rekenen. Het model is getest op een gebied in het noordoosten van Siberië, waar ze onderzoek doen naar methaan- en kooldioxide-emissie uit de tundra. Het model kan de ontwikkeling van dooimeren in het verleden reproduceren.
Voor toekomstige ontwikkeling van dooimeren hebben ze het model gekoppeld aan verschillende klimaatmodellen. De uitkomsten zijn verassend: Het oppervlakte aan dooimeren neemt in de toekomst wel snel toe (van 8% naar 25%), maar er is een maximum grens aan: ongeveer 25%. Dit komt doordat de meren zich maar beperkt kunnen uitbreiden: op den duur komen ze in contact met een rivier en lopen leeg.
Goed nieuws
Het goede nieuws is dat de methaanemissie door de toename van de meren veel lager is dan eerdere schattingen. De VU-aardwetenschappers komen uit op een schatting van 1.8 megaton methaan per jaar, maximaal 3.3 megaton per jaar. Dat is 4-7% van de jaarlijkse aardgasproductie van Nederland. Volgens eerdere schatting was de emissie 50 - 100 megaton methaan per jaar, meer dan een factor tien hoger. De wetenschappers verklaren het verschil doordat het model een lager maximum oppervlak aan dooimeren voorspelt. Daarnaast houden ze ook rekening met de methaanemissie van niet ontdooide tundra, die ze zelf in het gebied gemeten hebben.
Slecht nieuws
Het slechte nieuws is dat het niet zoveel meer uitmaakt of de menselijke broeikasgasuitstoot vermindert of niet. In beide gevallen is de toename van de meren ongeveer hetzelfde als wanneer we in de toekomst minder uitstoten. De opwarming is al in gang gezet voor de komende tientallen jaren. De schade aan de permafrostgebieden is helaas onomkeerbaar.
Rampzalig voor bewoners
Hoewel het effect van de dooimeren op het klimaat dus kleiner is dan eerst gedacht, is het voor de bewoners van de permafrost gebieden rampzalig. Het VU-model voorspelt een verdrievoudiging van het meeroppervlak. Dat heeft grote gevolgen voor de natuur, voor trekroutes van dieren en voor menselijke infrastructuur: olie- en gaswinning, transport en landbouw.
© Copyright Vrije Universiteit Amsterdam
Quote selectie