De voorbije dagen bleef de maximumtemperatuur in onze streken rond of zelfs onder +10°C. Indrukwekkender nog was de zeer lage sneeuwgrens, niet alleen in de Alpen (etappes in de Giro die geschrapt moesten worden) maar ook in eigen land, waar op een vroege ochtend Mont Rigi besneeuwd was.
Nauwelijks nul graden op 850 hP en -20°C op 500 hP lijken een logische verklaring. Een opklaring 's nachts en je zit zo nabij het vriespunt, eventueel met sneeuwdek boven de 600m.
Maar toch is er iets dat ik echt niet kan vatten:
-De voorbije dagen stond de zon in het zenit op ongeveer 21°NB. Onze streken liggen op 51°NB, dus de zon wijkt 30° af van het zenit; oftewel ze staat op de middag 60° boven de horizon.
-Ter vergelijking: de maximale zonshoogte nu bij ons is diezelfde van Cairo op 22 september, Havana op 21 oktober, Bangkok en Manila eind november, Rio de Janeiro eind april,.... Bovendien zijn de dagen hier veel langer dan in de tropen.
Daarom begrijp ik niet waarom de zon die diepvrieskoude bovenluchten niet geleidelijk doet opwarmen. Waarom de zon hardnekkige stratus niet meteen wegbrandt. En vooral, waarom op zeeniveau, zelfs door de wolken heen, de zon de temperatuur niet meteen tot zomerse waarden doet klimmen. Zelfs met een stevige noordwester vanover de Noordzee.
(Nog straffer is dat, in de tropen zelf, de kusten van Peru bijzonder koel zijn door het koude water, maar daar is het landinwaarts al gauw zeer heet.)
Er is ook een winterse situatie die ik niet begrijp: als in pakweg december vochtige oceaanlucht boven onze streken tot stilstand komt (= er is geen nieuwe aanvoer vanover zee) dan blijft het weertype zacht. Ook al is de zonkracht dan vrijwel nihil. Waarom speelt het stratusdek die warmte niet meteen kwijt door uitstraling? Winterse kou komt bijna altijd door transport, enkel het wegvallen van aanvoer over zee volstaat niet.
Graag zou ik de vraag ook eens omkeren: wat zou er gebeuren, indien Havana of Bangkok, hypothetisch een 850 hP van nul en een 500 hP van -20°C zouden krijgen? Wellicht heel veel onweer, maar zou het ook zo koud worden aan de grond?
mvg, Rikkie
Nauwelijks nul graden op 850 hP en -20°C op 500 hP lijken een logische verklaring. Een opklaring 's nachts en je zit zo nabij het vriespunt, eventueel met sneeuwdek boven de 600m.
Maar toch is er iets dat ik echt niet kan vatten:
-De voorbije dagen stond de zon in het zenit op ongeveer 21°NB. Onze streken liggen op 51°NB, dus de zon wijkt 30° af van het zenit; oftewel ze staat op de middag 60° boven de horizon.
-Ter vergelijking: de maximale zonshoogte nu bij ons is diezelfde van Cairo op 22 september, Havana op 21 oktober, Bangkok en Manila eind november, Rio de Janeiro eind april,.... Bovendien zijn de dagen hier veel langer dan in de tropen.
Daarom begrijp ik niet waarom de zon die diepvrieskoude bovenluchten niet geleidelijk doet opwarmen. Waarom de zon hardnekkige stratus niet meteen wegbrandt. En vooral, waarom op zeeniveau, zelfs door de wolken heen, de zon de temperatuur niet meteen tot zomerse waarden doet klimmen. Zelfs met een stevige noordwester vanover de Noordzee.
(Nog straffer is dat, in de tropen zelf, de kusten van Peru bijzonder koel zijn door het koude water, maar daar is het landinwaarts al gauw zeer heet.)
Er is ook een winterse situatie die ik niet begrijp: als in pakweg december vochtige oceaanlucht boven onze streken tot stilstand komt (= er is geen nieuwe aanvoer vanover zee) dan blijft het weertype zacht. Ook al is de zonkracht dan vrijwel nihil. Waarom speelt het stratusdek die warmte niet meteen kwijt door uitstraling? Winterse kou komt bijna altijd door transport, enkel het wegvallen van aanvoer over zee volstaat niet.
Graag zou ik de vraag ook eens omkeren: wat zou er gebeuren, indien Havana of Bangkok, hypothetisch een 850 hP van nul en een 500 hP van -20°C zouden krijgen? Wellicht heel veel onweer, maar zou het ook zo koud worden aan de grond?
mvg, Rikkie
