Misschien is het wel aardig om de opsomming aan te vullen met een eigen persoonlijke indruk van de weermodellen, vanuit het perspectief van een weerliefhebber.
De score is zoals bekend in de loop der jaren verbeterd, maar vreemd genoeg hebben de modellen ieder hun eigen ‘karakter’ behouden, hun sterke kanten, maar ook hun zwakke.
Het ECMWF: creatief, van hoge kwaliteit, maar nogal eens over de top. Rekent zich graag rijk in straalstroomwinters.
Het GFS: een straalstroommodel van hoge kwaliteit. Default is straalstroom, ik kijk vaak op 384 hoe sterk het effect is. Vanuit een blokkade wordt de blokkade sterk doorgerekend, te sterk vaak.
UKMO: zeer robuust, weinig variatie. Goede kwaliteit, korte horizon.
GEM: GFS extreme. Rekent zeer snel terug naar straalstroom default. Geringe betrouwbaarheid, op termijn een goede indicatie om te zien wat het niet wordt.
Het verschil tussen ECMWF en GFS werd voor mij duidelijk in de winter van 2007. Toen kwam het ECMWF telkens weer met prachtige blokkaderuns, die nergens op sloegen. Het GFS ging illusieloos door met zijn straalstroomruns.
Vaak ligt de werkelijkheid ergens in het midden tussen GFS en ECMWF. Verleidelijk is het dan om naar de UKMO te kijken. Die is inderdaad stabiel, maar kan soms te lang vasthouden aan kansloze settings.
De GEM heb ik een keer zeer goed zien scoren, eind februari 2005. De geblokkeerde situatie werd heel goed doorgerekend, naar de winterse setting. Sindsdien heb ik geen runs meer gezien van enige toegevoegde waarde.
In de zomer trekt het GFS de straalstroom over de top met als gevolg dat de kracht van het eurohoog overschat wordt. Het gevolg zijn vaak extreme runs met maxima soms richting de 40 graden, ook in Midden-Nederland, zoals in juli 2015.
Een andere eigenaardigheid van het GFS in de zomer is de extreme opwarming die aan het begin van de ochtend berekend wordt. Gemakkelijk al 25 graden om 9 uur, onder een stabiel zomerhoog. Sowieso worden de minima onder stralingscondities veel te hoog ingeschat. Het pleit voor de kracht van het model dat er ondanks deze grote fouten toch zulke goede runs gedraaid worden.
Het GFS is een prettig model om mee te werken, omdat het veel meer output geeft dan de andere modellen. Zelfs de berekeningen van de stratosfeer zijn goed toegankelijk.
Dan nog wat over de horizon. Het GKB is variabel, vooral in de winter. Grenslaagsituaties spelen dan een veel grotere rol. De overgang naar een blokkade is bijzonder moeilijk voor de modellen, zelfs op 48 uur heb ik het nog eens helemaal fout zien gaan, in de winter van 2011.
De score is zoals bekend in de loop der jaren verbeterd, maar vreemd genoeg hebben de modellen ieder hun eigen ‘karakter’ behouden, hun sterke kanten, maar ook hun zwakke.
Het ECMWF: creatief, van hoge kwaliteit, maar nogal eens over de top. Rekent zich graag rijk in straalstroomwinters.
Het GFS: een straalstroommodel van hoge kwaliteit. Default is straalstroom, ik kijk vaak op 384 hoe sterk het effect is. Vanuit een blokkade wordt de blokkade sterk doorgerekend, te sterk vaak.
UKMO: zeer robuust, weinig variatie. Goede kwaliteit, korte horizon.
GEM: GFS extreme. Rekent zeer snel terug naar straalstroom default. Geringe betrouwbaarheid, op termijn een goede indicatie om te zien wat het niet wordt.
Het verschil tussen ECMWF en GFS werd voor mij duidelijk in de winter van 2007. Toen kwam het ECMWF telkens weer met prachtige blokkaderuns, die nergens op sloegen. Het GFS ging illusieloos door met zijn straalstroomruns.
Vaak ligt de werkelijkheid ergens in het midden tussen GFS en ECMWF. Verleidelijk is het dan om naar de UKMO te kijken. Die is inderdaad stabiel, maar kan soms te lang vasthouden aan kansloze settings.
De GEM heb ik een keer zeer goed zien scoren, eind februari 2005. De geblokkeerde situatie werd heel goed doorgerekend, naar de winterse setting. Sindsdien heb ik geen runs meer gezien van enige toegevoegde waarde.
In de zomer trekt het GFS de straalstroom over de top met als gevolg dat de kracht van het eurohoog overschat wordt. Het gevolg zijn vaak extreme runs met maxima soms richting de 40 graden, ook in Midden-Nederland, zoals in juli 2015.
Een andere eigenaardigheid van het GFS in de zomer is de extreme opwarming die aan het begin van de ochtend berekend wordt. Gemakkelijk al 25 graden om 9 uur, onder een stabiel zomerhoog. Sowieso worden de minima onder stralingscondities veel te hoog ingeschat. Het pleit voor de kracht van het model dat er ondanks deze grote fouten toch zulke goede runs gedraaid worden.
Het GFS is een prettig model om mee te werken, omdat het veel meer output geeft dan de andere modellen. Zelfs de berekeningen van de stratosfeer zijn goed toegankelijk.
Dan nog wat over de horizon. Het GKB is variabel, vooral in de winter. Grenslaagsituaties spelen dan een veel grotere rol. De overgang naar een blokkade is bijzonder moeilijk voor de modellen, zelfs op 48 uur heb ik het nog eens helemaal fout zien gaan, in de winter van 2011.
