Het lijkt me dat zeker in deze situatie niet alleen de horizontale, maar ook de verticale resolutie een belangrijke invloed heeft.
De huidige versie van IFS draait met 137 lagen voor de operationele run, terwijl het ensemble er 91 heeft. Dat verschil wordt nog eens uitvergroot door de 'stretching' die ervoor zorgt dat er meer modellagen onderin zitten. Ik heb het even opgezocht in de documentatie van ECMWF, in de L91 (ENS) versie zitten er bv. 12 lagen in de onderste kilometer van de atmosfeer terwijl dat er voor L137 (OPER) 20 zijn en dus bijna een verdubbeling. Wanneer je dus te maken hebt met dingen als inversies, mist of lage bewolking gaat dat een groot verschil geven.
Wat verder ook genoemd werd is dat de controle run helemaal bovenin het ensemble zit, wat zeker op de langere termijn doet vermoeden dat er ook een synoptisch verschil is tussen beide. De Oper en Control starten weliswaar vanaf dezelfde begintoestand, maar omdat ze met een andere configuratie draaien zullen ook deze op termijn van elkaar gaan verschillen. Het is dus niet zo dat als je op bv. +120h de output van de operationele run gaat interpoleren naar een lagere resolutie, je een kopie krijgt van de controle (moest dat zo zijn, dan heeft die ook geen waarde).
Meer documentatie van het IFS vind je hier