Het weer is een chaotisch systeem waarover eigenlijk alle kennis aanwezig is. Er zijn geen nieuwe fysica- of chemische wetten meer te ontdekken.
In theorie, als men erin zou slagen elke kubieke milimeter van de gehele amosfeer in de startdata te beschrijven zouden modellen misschien wel tot maanden vooruit akkuraat kunnen rekenen.
In principe zou men met zeer gesofistikeerde satellietenwaarnemingen tot zulke benaderingen kunnen komen.
Voorlopig echter vraagt de verwerking van zoveel data een rekenkracht die op dit moment nog geen enkele computer aan kan.
Er zit dus een aantal benaderingen en kleine afwijkingen in de input van de berekeningen. Daarnaast heeft elk model een eigen grid en een gelimiteerde rekenkracht. Wat er afgelopen week is gebeurd, is een overschatting van de meridionale impuls op de oceaan. Uiteindelijk ging het azorenhoog zijn rug bollen in plaats van aan te scherpen. Dit is een klassiek euvel dat we al vaker hebben meegemaakt. Je ziet modellen vaak met ensemble een tijd op het verkeerde spoor zitten, tot de fout vanzelf door de tijd hersteld wordt en plots slaat een model met heel ensemble om. Men zou dan in de tijd moeten teruggaan en kijken welke factoren (temp, vochtigheid, druk, ...) niet goed werden opgepikt, om dan te zoeken waar de oorzaak lag (een verkeerde observatie, bvb. satellietwaarnemingen waar kleine bias op zit, een oude waarde die blijft hangen (ik denk maar aan het virtuele sneeuwdek in het Ec model enkele jaren geleden), enzovoort ...
mvg,
DIeter