De onverstoorde begintoestand wordt geacht enerzijds de ‘beste’ schatting van de begintoestand te zijn, maar we weten natuurlijk niet wat de beste analyse is, zonder de echte begintoestand te weten. Een beetje technisch, maar ECMWF heeft een algoritme dat een steekproef trekt uit een berekende (deel)verzameling van mogelijke begintoestanden. Hierbij is geen sprake van verstoringen maar van meerdere analyses waarvan de waarden zich binnen de ruimte van de meetonzekerheden bevinden.
De verstoringen in de begintoestand voor het echte ensemble worden aangebracht op wiskundige wijze om tot een zo snel en sterk mogelijke foutengroei te komen. Hierbij ontstaan ook verschillen die de meetonzekerheid te buiten gaan. Je moet ‘fout’ in dit verband zien als de standaardafwijking over een korte inwerkperiode van het model, vaak 6 of 12 uur in aanloop naar de beginstap van de run.
Uit verificatie blijkt dat de operationele run niet beter scoort dan willekeurig enig ander ensemblelid. Vanaf ca. dag 4 scoort het ensemblegemiddelde wel beter dan de oper of de losse ensembleleden. Verder is juist de kansverdeling (in deze gevisualiseerd als kansstaafjes) waar de waarde zit van het ensemble.
De operationele run geeft even vaak wel als niet de ‘uiteindelijke’ richting aan. Je kan het verschil tussen de operationele run en de controlerun bekijken, om te zien of de resolutie een factor is/kan zijn in de voorspelbaarheid. Maar de operationele run, of de controlerun, zijn niet als trendzettend of -bepalend te zien.
Gr. Ben
Erg waardevolle informatie. Waarvoor dank Ben. We zouden dit op moeten slaan in een algemeen document voor forummers die zich willen verdiepen in hoe de uitvoer werkt.