Met maxima die een graad of 8 aan tikken in de middag. Uitermate magere pluim voor hen die de eeuwige herfst allang zat zijn. Prima pluim voor de liefhebbers van novemberweer. Ik neem mijn verlies en teer op de heerlijke dagen die reeds achter ons liggen dit voorjaar. Helaas iets te vroeg waardoor de zon een te kleine rol had met de lage stand. Komende weken uit zitten en hopen dat dat plakhoog op de verkeerde plek wat zuidoostelijker berekend gaat worden
Hulde Wim
Iets te voorbarig Sebastiaan. De beproeving van dit “herfst toetje” is vandaag pas begonnen. Ik hoop dat ik mezelf er doorheen worstel zonder “zeurderig” te worden. Van dat laatste heb ik namelijk een beetje een handje bemerk ik, als het allemaal te lang duurt in mijn beleving. Metaforisch zie ik mezelf nu op mijn laatste benen naar het, klaarblijkelijk, uitdovende lichtje lopen aan het einde van die lange wintertunnel. Puffend en steunend na maanden van meteo terreur in de vorm van waterkou, veel wolken en weinig vooruitzichten. De afgelopen twee jaar kwam de redding voor het gevoel net op tijd. In 2013 kwam het me op een halve depressie te staan dat de warmte maar niet kwam. Om maar even aan te geven hoe sterk het kille weer van negatieve invloed is op mijn hele wezen. Mijn moeder zei, toen ik pas een jong ventje was, al dat ik in het verkeerde land was geboren. En potdomme, wat had ze dat toen al goed in de smiezen. Op een dag ga ik Limburg ook vaarwel zeggen, er is geen andere weg. “De klimaatverandering is voor ondergetekende niet rap genoeg gegaan”, zal ik dan ietwat cynisch en grappend zeggen vanaf mijn Spaanse veranda ergens rond mijn veertigste. Dromen mag hè ;)