Interessant artikel.
Overigens dacht ik dat al bekend was dat de Groenlandse ijskap tijdens het pleistoceen vaker is gesmolten. Het feit dat deze ijskap nu nog bestaat maakt het holoceen anders dan vorige interglacialen waarin het landijs wel verdween (maar wellicht niet alles).
Ik denk zelfs dat het Groenlands ijs een belangrijke factor is in de stabiliteit van de afgelopen tienduizend jaar. De ene weg loopt via de AMOC. Koude, droge winden doen de het zeewater rond IJslands afkoelen en naar de diepte zakken waarmee de bekende 'pomp' wordt aangedreven. Die Atlantische stroming brengt warmte naar Noord-Europa welke de groei van de Scandinavische ijskap belemmert. Aan de andere kant van de circulatie opwelling van koud water naar de oppervlakte welke oververhitting vanuit de tropen tempert en mogelijk Antarctica beschermt. De andere weg loopt via de atmosfeer. Boven de ijskap hangt vaak een koude hoogtetrog met daaraan gekoppeld de IJslanddepressie. Die blaast op haar beurt ook zachte lucht naar Scandinavië en maakt Labrador te droog voor accumulatie van ijsmassa.
Wanneer de Groenlandse ijskap smelt komt veel smeltwater in de Oceaan terecht welke de AMOC vertraagt. Dat geeft afkoeling in het hoge noorden maar opwarming in de tropen. In beide streken op aarde worden temperatuursveranderingen doorgaans versterkt. In de zomer zal boven het ijsvrije Groenland vaker een hogedrukgebied in bovenlucht worden gevormd, de IJslanddepressie verkast naar Europa met koele, natte zomers in het noorden. De Groenlandse ijskap houdt dus de vorming van de andere ijskappen tegen. Mogelijk dat met het verdwijnen van dat ijs de instabiliteit van pleistoceen weer terugkeert.