Natuurlijk hebben de hoge (grond)waterstanden een grote invloed op de vegetatie en fauna. Veel bomen en kruiden kunnen daar niet tegen. Het lastige is dat de inrichting van het land (en natuurgebieden) vaak niet overeenkomt met hoe de natuur dat zou doen. Veel bomen zijn geplant op plekken waar ze het van nature niet,of niet altijd uit zouden houden. Of ze hebben het lange tijd uitgehouden doordat de grondwaterstand onnatuurlijk laag was. Zoals in de duinen, op plaatsen de waterwinning verminderd is. Eiken, berken en beuken die lange tijd onder water staan zullen gaan kwijnen of dood gaan.
Is dat erg? Tsja, het is maar wat je wil. Het kan er wel minder mooi uit zien en klopt dan niet met ons ideaal beeld van natuur. Maar de een z'n dood, de ander z'n brood: over een paar jaar kunnen zwammen, insecten en sommige vogels zoals spechten juist weer gaan proviteren van kwijnende of dode bomen.
Het zal me benieuwen hoe de vegetatie van duinvalleien hieruit te voorschijn komt. In de afgelopen jaren was te zien dat er na een droog jaar vaak een jaar kwam met een uitbundige bloei van allerlei soorten. Door de droogte waren er gaten gevallen in de vegetatie waar andere soorten van profiteerden. En droogte gevolgd door vocht zorgt er voor dat veel zaden gaan kiemen, zoals ook in woestijngebieden.
Voor mij is het een mooi gegeven, dat deze extremen helpen om uiteindelijk tot een climaxvegetatie type te komen. Een bos met veteraanbomen, dode bomen/hout, open plekken met kruidachtige soorten of heide, schaduwbos met een dicht bladerdek door oude beuken. Waaraan je duidelijk kan zien dat het de tand des tijds heeft moeten doorstaan en heeft moeten strijden tegen allerlei extremen of bijzondere omstandigheden en plagen. Dat is wat mij betreft het mooist en kan alleen gerealiseerd worden door de natuur zelf.
Daarom is het mijns inziens ook geen probleem, maar slechts een natuurlijk proces in successie. Wat jij beschrijft kan ik het daarom alleen maar mee eens zijn Bart.
Met betrekking tot eigen tuin is mij ook een leuk gegeven opgevallen. De soorten houtig kleinfruit die er staan hebben zich dit jaar spontaan zelf uitgezaaid, waardoor er op open plekjes plots allerlei zaailingen kruisbes, zwarte bes en aalbessen staan. Of misschien een toevallige kruising van een van deze drie. Dat is het mooie aan verschillende omstandigheden, deze soorten krijgen nu wel de kans om zichzelf spontaan voort te planten. Terwijl het daar de afgelopen jaren vaak veel te droog voor was.
Hetzelfde geldt voor waterminnende soorten in de natuur, die nu juist de kans krijgen om tot bloei of voortplanting te komen. Waar in andere (droge) jaren juist de warmte of droogteminners tot wasdom kwamen.
