Bij een hoge relatieve vochtigheid onstaan embroynale druppeltjes die zeer kort leven. Door de sterke ronding vliegen er meer moleculen naar buiten dan naar binnen waardoor zo'n druppeltje onmiddelijk weer oplost. Maakt zo'n microscopisch klein druppeltje contact met een condensatie-kern dan lost die stof op (condensatiekernen zijn oplosbaar in water) en verspreidt zich langs de waterspiegel. Hierdoor onstaat een schilletje die de watermolekulen, die naar buiten willen, tegen houden maar wel water molekulen binnenlaat (sem-permeabel membraan). Als gevolg hiervan groeit het druppeltje en neemt de kromming van het water oppervlak af en daarmee ook het verschil tussen in en uit vliegen de moleculen. De concentratie opgeloste stof neemt weliswaar af maar de balans is dusdanig gunstig dat het, relatief veel grotere, druppeltje blijft bestaan.
Oververzadiging betekend dat de onderlinge aantrekkingskracht tussen watermolekulen (van de Waalskracht) sterker is dan de bewegings energie van de molekulen zelf. Het eerste hangt af van de concentratie aan watermolekulen (de absolute vochtigheid) het tweede van de temperatuur. Bij zeer hoge relatieve vochtigheid kunnen embroynale druppeltjes 'op eigen kracht' uitgroeien tot een volwaardig wolkendruppeltje. Dus zonder contact met een oplosbare stof (condensatie kern). Door turbulentie kunnen druppeltjes tegenelkaar worden gedrukt waardoor verschil in grootte onstaat tussen druppeltjes die, door toeval, vaker klonteren dan druppels die nog alleen zijn. Door verschil in valsnelheid vangen de grotere druppels kleinere op en kunnen zo verder groeien. Op den duur kan dat als neerslag uit de wolk vallen. Maar dit laatste stukje is wel erg hypothetisch.
Bovenstaand heb ik vertaald naar datgene wat ik eens heb bestudeerd in een studieboek voor meteorologie als keuzevak. Het titel van die boekjes weet ik niet meer want ik had ze destijds geleend van mijn natuurkunde leraar.
Mocht er iets verkeerd zijn uitgelegd dan zijn alle aanvullingen en correcties welkom.
Groeten Victor
Oververzadiging betekend dat de onderlinge aantrekkingskracht tussen watermolekulen (van de Waalskracht) sterker is dan de bewegings energie van de molekulen zelf. Het eerste hangt af van de concentratie aan watermolekulen (de absolute vochtigheid) het tweede van de temperatuur. Bij zeer hoge relatieve vochtigheid kunnen embroynale druppeltjes 'op eigen kracht' uitgroeien tot een volwaardig wolkendruppeltje. Dus zonder contact met een oplosbare stof (condensatie kern). Door turbulentie kunnen druppeltjes tegenelkaar worden gedrukt waardoor verschil in grootte onstaat tussen druppeltjes die, door toeval, vaker klonteren dan druppels die nog alleen zijn. Door verschil in valsnelheid vangen de grotere druppels kleinere op en kunnen zo verder groeien. Op den duur kan dat als neerslag uit de wolk vallen. Maar dit laatste stukje is wel erg hypothetisch.
Bovenstaand heb ik vertaald naar datgene wat ik eens heb bestudeerd in een studieboek voor meteorologie als keuzevak. Het titel van die boekjes weet ik niet meer want ik had ze destijds geleend van mijn natuurkunde leraar.
Mocht er iets verkeerd zijn uitgelegd dan zijn alle aanvullingen en correcties welkom.
Groeten Victor
