Stel dat je 500X gooit met een dobbelsteen met 10 kanten. En dat een 10 gelijk is aan een strenge winter.
De 1 ste keer dat je gooit gooi je een 10,
ook de 90 ste keer , de 179 ste , de 268 ste, de 357 ste en de 446 ste keer. Je zou kunnen besluiten dat er dan om de 89 jaar een strenge winter voorkomt. Maar daartussen heb je ook ongeveer 40 keer een 10 gegooid.
M.a.w. die "tienen" staan niet alleen, en het is dus statistisch te bewijzen dat dit toeval is.
Mochten je die andere 40 keer geen 10 gegooid hebben dan zou dit geen toeval meer zijn of naar de winters vertaald, moesten er buiten die 89-jarige cyclus geen strenge winters zijn dan zou dat op veel minder toeval wijzen maar helaas is dat niet zo.
Leuke vergelijking. Komt daarbij nog dat Jan Buisman in de inleiding van "Duizend jaar Weer..." aantoont dat Easton nu niet bepaald zorgvuldig met zijn bronnen omging, soms nogal vlug de data uit zijn bronnen zonder controle overnam en soms wat te snel concludeerde dat een winter koud of zacht was op basis van onvolledige gegevens. Samen met de uitleg die Wouter Lefebvre hier een tijdje geleden geplaatst heeft, maakt dit dat ik geen geloof meer hecht aan de Easton-cyclus.
Als er nu een strenge winter komt (je zal niet anders zien
), zal het toch aan toeval moeten worden toegeschreven.
Ingen ko på isen!