Als de natuur zichzelf in stand wil houden zal er iets gedaan moeten worden aan de rotte vlek die de mens veroorzaakt.
Of de rotte appel die de mensheid is. Een betere metafoor nog: de reuzenappelsoort die aan zijn eigen succes dreigt ten onder te gaan. Hij sleurt met zijn almaar toenemende gewicht haast de hele boom met zich mee. Takken beginnen al te breken, vele appels maken hierdoor contact met de grond en beginnen weg te rotten. Uiteindelijk blijft nog er wel een (sterk gehavende) boom over met hier een daar een uit de kluiten gewassen appel eraan.
De mensheid zal niet ten onder gaan aan klimaatsveranderingen, hoe extreem ook. En evenmin aan ziekten, hoewel deze ieder op zich de mensheid kunnen decimeren. Er zullen altijd groepen mensen zijn die bestand zijn tegen deze dreigingen, doordat ze in gunstige gebieden (gaan) leven, of doordat hun erfelijk materiaal hen beschermt tegen dat wat de meeste mensen fataal wordt.
Alleen een nucleaire winter, of iets vergelijkbaars dat geen ontsnappingshoekjes over laat, zal in staat zijn ieder individu uit te roeien. De mensheid zit dus nog heel lang opgescheept met zichzelf, hoewel het het aantal mensen en de levensomstandigheden nog wel drastisch zullen veranderen, waarschijnlijk in een cyclische patroon.
Quote selectie