Mannen zijn dol op oorlog en geweld. Tot ze het meemaken. En helemaal psychisch kapot de rest van hun dagen slijten. En ik vind het eerlijk gezegd soms ook handiger om de kaart te draaien in de richting waarin er gereden wordt. Als je moe bent is dat handiger dan het omrekenen (ik merk dat ik dan meer fouten maak). Ik merk dat ik minder stressed ben over problemen als ik erover kan praten. Als ik de weg niet weet en geen kaart bij heb, dan vraag ik het. Ik heb nog nooit het gevoel gehad hulpeloos te zijn omdat ik iets moet vragen. Integendeel: ik vind dat juist erg mannelijk in cliché zin: recht op het doel af. Als je er sneller komt door hulp te vragen, waarom dan tijd verliezen door zelf te zoeken?
Veel van de dingen die je vertelt zijn dooddoeners. Volgens mij gedragen veel mannen zich zo omdat ze denken dat het zo hoort. Volgens mij is het bvb misplaatste trots om niet de weg te vragen als je hem niet vindt. Idem met het praten over problemen, al wil ik zeker niet beweren dat dit voor jou en iedereen geldt. Er zijn net zoveel vrouwen die hun problemen liever voor zich houden dan erover te praten. Meer nog zelfs dan mannen meen ik, maar ik ben niet zo goed in het inschatten daarvan.
Anderzijds herken ik dan ook wel weer zaken: zoals de jacht. In mijn geval niet het afschieten van weerloos wild, maar de onweersjacht. het geeft een enorme kick, met veel adrenaline en concentratie. Misschien is dat echt een mannending, ik weet het niet. Het weinige dat ik weet van sociologie is dat ik gehoord heb dat er ook geïsoleerde culturen ontdekt zijn waarbij het hele rollenpatroon omgekeerd was. Stammen waar vrouwen op jacht gingen, risico's namen, terwijl de mannen socialer aangelegd waren, etc etc. Dus misschien is het veel cultureler dan we denken. Misschien geven we jongens al vanaf de geboorte (onbewust) meer impulsen en aanmoediging dan meisjes om zich te redden, zelf hun weg te vinden. Dat kan allemaal erg subtiel gebeuren.
Veel van de dingen die je vertelt zijn dooddoeners. Volgens mij gedragen veel mannen zich zo omdat ze denken dat het zo hoort. Volgens mij is het bvb misplaatste trots om niet de weg te vragen als je hem niet vindt. Idem met het praten over problemen, al wil ik zeker niet beweren dat dit voor jou en iedereen geldt. Er zijn net zoveel vrouwen die hun problemen liever voor zich houden dan erover te praten. Meer nog zelfs dan mannen meen ik, maar ik ben niet zo goed in het inschatten daarvan.
Anderzijds herken ik dan ook wel weer zaken: zoals de jacht. In mijn geval niet het afschieten van weerloos wild, maar de onweersjacht. het geeft een enorme kick, met veel adrenaline en concentratie. Misschien is dat echt een mannending, ik weet het niet. Het weinige dat ik weet van sociologie is dat ik gehoord heb dat er ook geïsoleerde culturen ontdekt zijn waarbij het hele rollenpatroon omgekeerd was. Stammen waar vrouwen op jacht gingen, risico's namen, terwijl de mannen socialer aangelegd waren, etc etc. Dus misschien is het veel cultureler dan we denken. Misschien geven we jongens al vanaf de geboorte (onbewust) meer impulsen en aanmoediging dan meisjes om zich te redden, zelf hun weg te vinden. Dat kan allemaal erg subtiel gebeuren.
Bericht laatst bijgewerkt: 08-12-2006 02:09
