Ik heb geen tijd om overal op te reageren, maar deze wil ik er graag uitpikken.
Daar heb je heel erg goed doorheen gelezen Thijs.
Zo is het. (Psycholoog?
)
Ik ken iemand die zelf naar Lapland verhuisd is 10 jaar geleden. Om dezelfde redenen als ik dat zou doen. (Het komt tenminste op hetzelfde neer als je zoals jij kijkt wat erachter zit)
En die persoon is nog steeds dolenthousiast bij de eerste sneeuw. In de loop van de winter schreeuwt hij het wat minder uit, maar het goede gevoel blijft er wel steeds bij.
Hetzelfde met z'n enthousiasme bij noorderlicht.
Daardoor denk ik dat ik het ook niet beu zou worden, en gewoon zou blijven genieten. Het speciale gaat er soms misschien wel vanaf, maar ik maak me sterk dat ik het fantastisch zou blijven vinden. Misschien dat er gevaar is voor een gebrek aan sociale contacten, maar moest ik naar ginder verhuizen zou ik graag iets doen met toerisme. En dat zou ik ook goed doen denk ik.
Beste Ruben,
je geeft een heldere omschrijving van jouw gevoel op het moment.
Uit je verhaal begrijp ik dat jouw liefde meer uitgaat naar de betovering die 'sneeuw' heet, dan naar het weer ansich. En daar valt wat voor te zeggen: een witte wereld ziet er schitterend uit.
Echter, bijkomend positief effect is volgens mij dat mensen hierdoor, juist in de donkere wintermaanden, opleven.
Kinderen die buiten een sneeuwpop bouwen, de buurman die niet wegkomt met zijn auto help je een handje. Grauw asfalt verdwijnt en zwerfafval sneeuwt letterlijk onder. Binnen wacht dan een kop warme choco.
De vriendelijke witte wereld geeft een 'band' met elkaar en men is zelf ook een beetje betoverd.
Ik proef uit je verhaal dus ook dat je je niet helemaal kan vinden met de huidige 'harde' maatschappij.
Jouw passie voor Lapland lijkt dus meer te betekenen dan een sneeuwbui: het is een manier van leven en met elkaar omgaan in een wondere wereld.
Daar heb je heel erg goed doorheen gelezen Thijs.
Zo is het. (Psycholoog?
)
En wat betreft die sneeuw...zou jouw fascinatie voor sneeuw dezelfde zijn als je in Lapland geboren zou zijn? Is het niet juist het incidentele karakter wat het (nog) meer bijzonder maakt? Het spannende hier is juist dat sneeuw niet vanzelfsprekend is.
Ik ken iemand die zelf naar Lapland verhuisd is 10 jaar geleden. Om dezelfde redenen als ik dat zou doen. (Het komt tenminste op hetzelfde neer als je zoals jij kijkt wat erachter zit)
En die persoon is nog steeds dolenthousiast bij de eerste sneeuw. In de loop van de winter schreeuwt hij het wat minder uit, maar het goede gevoel blijft er wel steeds bij.
Hetzelfde met z'n enthousiasme bij noorderlicht.
Daardoor denk ik dat ik het ook niet beu zou worden, en gewoon zou blijven genieten. Het speciale gaat er soms misschien wel vanaf, maar ik maak me sterk dat ik het fantastisch zou blijven vinden. Misschien dat er gevaar is voor een gebrek aan sociale contacten, maar moest ik naar ginder verhuizen zou ik graag iets doen met toerisme. En dat zou ik ook goed doen denk ik.
