Woonwagens verzakken, dijken vergaan: maar weermannen blijven altijd bestaan. Raar beroep is dat eigenlijk - wacht even, laten we de vrouwen niet vergeten en dus over weermensen spreken. Wanneer beslis je in je leven eigenlijk dat je een weermens wilt worden? Zat Erwin Kroll als kind ook al naar de lucht te staren? Stond Helga van Leur als kind ook al in de regen, met haar natte brilletje? Iederéén kan het weer voorspellen, zeker in dit land. Na regen komt zonneschijn, en daarna komt er gewoon weer regen.
Het is een geruststellende constatering: als alles in je leven faalt, kun je altijd nog weermens worden. Ze vervuilen dagelijks dure zendtijd op alle tv- en radiozenders met altijd dezelfde verhalen. Het is mijn heilige overtuiging dat, indien ze het weer van een jaar geleden zouden herhalen op tv, niemand iets zal opvallen. Weersvoorspellingen op tv zijn niets meer dan kauwgom voor je ogen. Er was deze week veel kritiek op het KNMI. De gehele woensdag werden wij paniekerig gewaarschuwd dat er helse sneeuwstormen op komst waren. We werden verzocht alleen het huis uit te gaan, als het niet anders kon. De hemel zou openbreken.
Dit wist het KNMI, omdat ze een nieuw radarsysteem hadden aangeschaft. Maar ze zaten er naast. De afgang was nog net niet zo groot als die van de BBC, maar het scheelde weinig. Zelfs Jan Pelleboer had het beter kunnen voorspellen - en die is al acht jaar uit de lucht. De schade bleek reuze mee te vallen: de sneeuw verdween niet voor de zon, maar voor de maan.
Ik zat die woensdagavond in Steenwijk. Samen met mijn technici en de band kwam ik na afloop van de voorstelling naar buiten en wij aanschouwden het dikke pak sneeuw voor de schouwburg. Na enkele momenten van serene rust keken wij elkaar aan en barstte er een spontaan sneeuwballengevecht uit. Vol enthousiasme stortten wij ons op elkaar, zeepten iedereen in en gingen zelfs de strijd aan met de bezoekers die uit het theatercafé kwamen. Het werd een heuse wedstrijd: Den Haag - Steenwijk. De uitslag was bedroevend: wij gingen roemloos ten onder (maar Steenwijk was dan ook ruim in de meerderheid). Het gevecht duurde zo'n twintig minuten. Toen ik met gloeiende wangen en een vochtige nek in mijn auto stapte, en rustig weggleed, voelde ik mij zo gelukkig als een kind.
Misschien is dat wel wat mij het meeste stoort aan al die weersverwachtingen: ze ontnemen ons de verwondering over het leven, onze fantasie om er iets mee te doen. We hebben ons gewapend met slotontdooiers, anti-vriesflessen en ramenkrabbers - maar wie bouwt er nog een sneeuwpop? Alles in dit land is voorgekauwd en uitgedacht. Als er iets spontaans gebeurt, een leuke dijkdoorbraak bijvoorbeeld, dan wordt de bevolking acuut geëvacueerd en voorgelicht. Overigens bleek het (na drie dagen) een kapotte waterleiding te zijn, wat iets zegt over de kwaliteiten van de mensen die onze dijken moeten bewaken. Kunt u nog rustig slapen?
Willem Alexander - zoals u weet is hij van de waterleiding - wist deze week te melden dat ons grondwaterpeil te hoog is (lees: we zakken weer terug in de Noordzee). Hij verklapte zelfs dat hij thuis ook last heeft van vochtplekken op de muren. Hoewel dit natuurlijk niet door het grondwater hoeft te komen: ik vermoed zelf dat hij nog steeds niet goed weet hoe je een luier verwisseld.
Het is een geruststellende constatering: als alles in je leven faalt, kun je altijd nog weermens worden. Ze vervuilen dagelijks dure zendtijd op alle tv- en radiozenders met altijd dezelfde verhalen. Het is mijn heilige overtuiging dat, indien ze het weer van een jaar geleden zouden herhalen op tv, niemand iets zal opvallen. Weersvoorspellingen op tv zijn niets meer dan kauwgom voor je ogen. Er was deze week veel kritiek op het KNMI. De gehele woensdag werden wij paniekerig gewaarschuwd dat er helse sneeuwstormen op komst waren. We werden verzocht alleen het huis uit te gaan, als het niet anders kon. De hemel zou openbreken.
Dit wist het KNMI, omdat ze een nieuw radarsysteem hadden aangeschaft. Maar ze zaten er naast. De afgang was nog net niet zo groot als die van de BBC, maar het scheelde weinig. Zelfs Jan Pelleboer had het beter kunnen voorspellen - en die is al acht jaar uit de lucht. De schade bleek reuze mee te vallen: de sneeuw verdween niet voor de zon, maar voor de maan.
Ik zat die woensdagavond in Steenwijk. Samen met mijn technici en de band kwam ik na afloop van de voorstelling naar buiten en wij aanschouwden het dikke pak sneeuw voor de schouwburg. Na enkele momenten van serene rust keken wij elkaar aan en barstte er een spontaan sneeuwballengevecht uit. Vol enthousiasme stortten wij ons op elkaar, zeepten iedereen in en gingen zelfs de strijd aan met de bezoekers die uit het theatercafé kwamen. Het werd een heuse wedstrijd: Den Haag - Steenwijk. De uitslag was bedroevend: wij gingen roemloos ten onder (maar Steenwijk was dan ook ruim in de meerderheid). Het gevecht duurde zo'n twintig minuten. Toen ik met gloeiende wangen en een vochtige nek in mijn auto stapte, en rustig weggleed, voelde ik mij zo gelukkig als een kind.
Misschien is dat wel wat mij het meeste stoort aan al die weersverwachtingen: ze ontnemen ons de verwondering over het leven, onze fantasie om er iets mee te doen. We hebben ons gewapend met slotontdooiers, anti-vriesflessen en ramenkrabbers - maar wie bouwt er nog een sneeuwpop? Alles in dit land is voorgekauwd en uitgedacht. Als er iets spontaans gebeurt, een leuke dijkdoorbraak bijvoorbeeld, dan wordt de bevolking acuut geëvacueerd en voorgelicht. Overigens bleek het (na drie dagen) een kapotte waterleiding te zijn, wat iets zegt over de kwaliteiten van de mensen die onze dijken moeten bewaken. Kunt u nog rustig slapen?
Willem Alexander - zoals u weet is hij van de waterleiding - wist deze week te melden dat ons grondwaterpeil te hoog is (lees: we zakken weer terug in de Noordzee). Hij verklapte zelfs dat hij thuis ook last heeft van vochtplekken op de muren. Hoewel dit natuurlijk niet door het grondwater hoeft te komen: ik vermoed zelf dat hij nog steeds niet goed weet hoe je een luier verwisseld.
