Enerzijds sensatiezucht, want wie niets sensationeels heeft te melden bestaat niet in dit land.
En anderzijds de angstcultuur waarbij we elkaar liefst zoveel mogelijk angst aanpraten om een soort gezamenlijk gevoel van slachtoffer-zijn te creeeren. We moeten namelijk ook altijd een gezamenlijke vijand hebben (dus het weer, of de overheid, of de buitenlanders, of de jeugd), waar we heel bang voor zijn, eigenlijk omdat we er niks over weten, en er juist daarom veel angst voor hebben. Inherent aan de angstcultuur is dan ook de aanwijscultuur: de ander heeft het altijd gedaan.
Dus een mooi voorbeeld in deze: als wij niet in staat zijn bij een bui onze treinen te laten rijden omdat we standaard falen, en dus nu ook heel bang zijn dat het weer een bende wordt, dan zeggen we gewoon dat er enorm noodweer verwacht wordt en schrappen we vast de helft van de treinen, omdat die mogelijkheid zich nu eenmaal voordoet. En dus zetten we dat op onze website, en laten we onze afdelingskneus, speciaal aangenomen om de NS-twitterfeed van spelvauten te voorzien, een paar alarmerende twitters de ether in etteren, die worden vanzelf overgenomen door andere hersenloze nakakelschapen, en dan weet iedereen het. En als het noodweer er niet komt: schuld van de weerbureaus. Makkelijk, easy-peasy, ingedekt, klaar.
Quote selectie