Enerzijds sensatiezucht, want wie niets sensationeels heeft te melden bestaat niet in dit land.
En anderzijds de angstcultuur waarbij we elkaar liefst zoveel mogelijk angst aanpraten om een soort gezamenlijk gevoel van slachtoffer-zijn te creeeren. We moeten namelijk ook altijd een gezamenlijke vijand hebben (dus het weer, of de overheid, of de buitenlanders, of de jeugd), waar we heel bang voor zijn, eigenlijk omdat we er niks over weten, en er juist daarom veel angst voor hebben. Inherent aan de angstcultuur is dan ook de aanwijscultuur: de ander heeft het altijd gedaan.
Dus een mooi voorbeeld in deze: als wij niet in staat zijn bij een bui onze treinen te laten rijden omdat we standaard falen, en dus nu ook heel bang zijn dat het weer een bende wordt, dan zeggen we gewoon dat er enorm noodweer verwacht wordt en schrappen we vast de helft van de treinen, omdat die mogelijkheid zich nu eenmaal voordoet. En dus zetten we dat op onze website, en laten we onze afdelingskneus, speciaal aangenomen om de NS-twitterfeed van spelvauten te voorzien, een paar alarmerende twitters de ether in etteren, die worden vanzelf overgenomen door andere hersenloze nakakelschapen, en dan weet iedereen het. En als het noodweer er niet komt: schuld van de weerbureaus. Makkelijk, easy-peasy, ingedekt, klaar.
Hier spelen meer zaken een rol. Namelijk ook: "ik heb recht op". Als jij als treinmaatschappij keer op keer wordt aangesproken op het feit dat er iets verkeerd gaat, dat er (ik weet dit niet zeker) boetes gegeven kunnen worden vanwege de slechte voorbereiding, slechte informatie voorziening dan snap ik wel dat je maatregelene neemt. Nu wordt de reiziger van te voren op de hoogte gebracht. Is gewoon het managen van verwachtingen. Daar zit een aanvullend put op je relaas vind ik: we verwachten namelijk dat anderen geen fouten maken en onze fouten...die zijn begrijpelijk.
Dat is iets wat je steeds meer ziet en wat ook actief wordt gepropageerd: fouten kunnen niet, fouten moet altijd worden voorkomen, fouten zijn....fout! Dat staat haaks opde acceptatie dit er geen perfecte controle op situaties bestaat door vele factoren, waarbij de mens er een is.
