op een langere termijn heeft de mens gewoon geen invloed op het klimaat.
Wat wij onvoldoende beseffen is de gigantische tijdschaal waarbinnen geologie en klimaat zich afspelen. De mens is amper 1 miljoen jaar op de wereld, een peulschil. En van die 1 miljoen jaar is zijn atmosferische invloed nog maar een 200-tal jaar min of meer significant te noemen. Dat is werkelijk minder dan niets.
Het getuigt werkelijk van domme hoogmoed om te gaan pretenderen dat wij in staat zouden zijn om het klimaatsysteem van de planeet blijvend of zelfs maar zeer tijdelijk in een bepaalde richtig te duwen.
Feit is dat wij met onze modellen zelfs niet bij benadering kunnen voorspellen welke kant het opgaat, en dat alleen maar omdat we verdorie niet eens alle mogelijke klimaateffecten kennen die allen op elkaar inwerken en hun rol spelen. En daar zowel versterkende effecten als terugkoppelingseffecten bij.
Het stilvallen van de warme golfstroom is zo'n terugkoppelingseffect. Het gedrag van waterdamp (grotere wolkenvorming) in een warmer klimaat is dat ook. En dan zwijgt men nog over het terugkoppelingseffect van aerosolen zoals bepaalde roetdeeltjes die ook samengaan met de industriële ontwikkeling. Allemaal terugkoppelingseffecten die onze modellen nog niet ten volle kennen of zelfs maar in rekening kunnen brengen.
En waarom kunnen de modellen dat niet en zullen ze het m.i. ook nooit kunnen? Daar is één woord voor: de chaostheorie. Het klimaat is het schoolvoorbeeld van een chaotisch systeem. De kleinst mogelijke afwijking van de beginwaarden (tot beneden het meetbare) geeft op termijn onoverkomelijke afwijkingen die de voorspelling waardeloos maken. Wanneer gaan wij daar eindelijk eens in berusten?
Steeds meer wetenschappers (en dan vooral die klimatologen die niet als een vakidioot zich ertoe beperken nog maar wat extra algebra in de modelvergelijkingen te steken, maar wiens besef veel ruimer gaat dan dat - je vind ze vooral bij klimatologen die ook nog uitgesproken chaotische processen zoals turbulentie bestuderen), steeds meer van die wetenschappers komen tot het besef dat de modellen onbetrouwbaar zijn.
En tot slot nog een uitsmijter: Op de nog langere termijn is er nog altijd ... Milankovic. En wat Milankovic ons leerde is nu eens geen chaotisch proces zie. Daar kunnen we tenminste gif op innemen. Dat staat ons zéker te wachten. Ik hoop dat iedereen deze laatste wenk begrijpt.
Wat wij onvoldoende beseffen is de gigantische tijdschaal waarbinnen geologie en klimaat zich afspelen. De mens is amper 1 miljoen jaar op de wereld, een peulschil. En van die 1 miljoen jaar is zijn atmosferische invloed nog maar een 200-tal jaar min of meer significant te noemen. Dat is werkelijk minder dan niets.
Het getuigt werkelijk van domme hoogmoed om te gaan pretenderen dat wij in staat zouden zijn om het klimaatsysteem van de planeet blijvend of zelfs maar zeer tijdelijk in een bepaalde richtig te duwen.
Feit is dat wij met onze modellen zelfs niet bij benadering kunnen voorspellen welke kant het opgaat, en dat alleen maar omdat we verdorie niet eens alle mogelijke klimaateffecten kennen die allen op elkaar inwerken en hun rol spelen. En daar zowel versterkende effecten als terugkoppelingseffecten bij.
Het stilvallen van de warme golfstroom is zo'n terugkoppelingseffect. Het gedrag van waterdamp (grotere wolkenvorming) in een warmer klimaat is dat ook. En dan zwijgt men nog over het terugkoppelingseffect van aerosolen zoals bepaalde roetdeeltjes die ook samengaan met de industriële ontwikkeling. Allemaal terugkoppelingseffecten die onze modellen nog niet ten volle kennen of zelfs maar in rekening kunnen brengen.
En waarom kunnen de modellen dat niet en zullen ze het m.i. ook nooit kunnen? Daar is één woord voor: de chaostheorie. Het klimaat is het schoolvoorbeeld van een chaotisch systeem. De kleinst mogelijke afwijking van de beginwaarden (tot beneden het meetbare) geeft op termijn onoverkomelijke afwijkingen die de voorspelling waardeloos maken. Wanneer gaan wij daar eindelijk eens in berusten?
Steeds meer wetenschappers (en dan vooral die klimatologen die niet als een vakidioot zich ertoe beperken nog maar wat extra algebra in de modelvergelijkingen te steken, maar wiens besef veel ruimer gaat dan dat - je vind ze vooral bij klimatologen die ook nog uitgesproken chaotische processen zoals turbulentie bestuderen), steeds meer van die wetenschappers komen tot het besef dat de modellen onbetrouwbaar zijn.
En tot slot nog een uitsmijter: Op de nog langere termijn is er nog altijd ... Milankovic. En wat Milankovic ons leerde is nu eens geen chaotisch proces zie. Daar kunnen we tenminste gif op innemen. Dat staat ons zéker te wachten. Ik hoop dat iedereen deze laatste wenk begrijpt.
Bericht laatst bijgewerkt: 16-09-2004 15:00
