Er zijn hier mensen die zich uitlaten over bepaalde zaken. Die antwoorden hebben op bepaalde vragen, althans zo uiten ze zich toch.
Ikzelf wil ook best graag die antwoorden overnemen, maar voordat ik dat doe, of een stapje in die richting kan zetten, heb ik die essentiele vragen waarvan ik denk dat als je die niet kunt beantwoorden, dat dan de hele theorie op losse schroeven staat. Kijk, ik kan ook wel zeggen dat mijn auto het niet doet omdat de accu leeg is. Is toch logisch?? Als je accu leeg is doet je auto het niet!...Is dat daarom de reden dat mijn auto het niet doet? Weet ik niet. Zat de sleutel wel in het contact? ...Weet ik niet, moet ik nog uitzoeken. He, zit niet zo te zeiken!
Het is bij mij vooral een kwestie van het niet snappen dat mensen zo graag over iets iets willen zeggen zonder dat ze van de hoed en de rand weten. Ik houd mij verre van hetgeen ik niet genoeg weet en als ik ook maar 1 woord teveel zeg over een bepaald onderwerp, zeg ik tegen mezelf, half of helemaal uitlachend: wat lul je nou man...???
En hier zie ik keer op keer mensen zich bloedserieus uitlaten over vanalles en nog wat...dat ik denk...: neem jij jezelf nou echt serieus? Ik hoop van niet.
De enige frustratie die er overigens bij mij weleens ontstaat is als mensen mij het gevoel geven dat ik aan het zeuren ben met mijn vragen. In mijn ogen zeggen ze dan eigenlijk dat zij gewoon antwoord a willen geloven en dat ze niet zitten te wachten op vragen die hen daaraan doet twijfelen. Een beetje zoals dat dan gaat met mensen die sterk religieus zijn denk ik dan.
gediplomeerde en tevens gespecialiseerde meteorologen/klimaatdeskundigen.
Op deze manier raak je alleen maar gefrustreerd, zo te horen;)
